16-04-11

Reis plannen

Vergelijkingssites als Kayak.com schotelen je dan wel alle uren en prijzen van vluchten naar eender waar ter wereld voor, daarmee is je vakantie natuurlijk nog niet gepland. Want zelfs nog voor je je zorgen kunt maken over je hotelkamer moet je nog eerst uitdokteren hoe je op de luchthaven geraakt en of je eigenlijk niet beter eerst de trein naar Amsterdam, Dusseldorf of Parijs kunt nemen om daar op een rechtstreekse - en goedkopere vlucht - te stappen. Rome2Rio helpt je daarbij een flink stuk vooruit, want de straffe nieuwe site toont je precies de te volgen route van deur tot deur.

12-10-10

Het lekt in Belgie

leakingpipe.jpgBelgië lekt langs alle kanten, een lek in de gevangenis van vorst, een lek in het Vlaamse Parlement. Het land hangt met haken en ogen aan elkaar. De Wever werkt op de zenuwen van Di Rupo en waarschijnlijk ook omgekeerd. De Belgische kinderen gaan niet graag naar school maar we gaan wel met z'n allen op vakantie. Dat is zowat in een notendop wat er vandaag in de kranten staat. Ik zoek het daarom in iets hogere sferen. Als redactie van deze krant vertoeven we vaak in hogere sferen om niet te zeggen: in de wolken.

In de wolken is tegenwoordig zelf een IT term. Wat vaak niet helemaal het zelfde wil zeggen voor hen. In de cloud zijn of iets in de clouds sturen is helemaal iets anders dan je goed voelen en zweven. In de cloud is in IT dat de gegevens niet op jou pc of hardeschijf staan, maar helemaal ergens anders, zonder dat de toegang je wordt ontzegd, wel moet je op het internet aangesloten zijn om toegang te krijgen. Je foto's naar Picasso sturen bijvoorbeeld is in the clouds. Het voordeel is dat je er altijd bij kan, als je internettoegang hebt, waar je je ook bevindt en op welke pc je ook werkt.

waterschade.jpg

Het zou ook beter zijn als Groen! iets meer met de wolken samenwerkt en minder papier gebruikt, zodat een waterlek geen roet in hun eten zou sturen. Je zou toch denken dat zij daar zeker rekening mee zouden houden. Maar de partij staat nog teveel met hun voeten op de grond en niet echt in de wolken.  De Belgen die meer en met z'n allen op vakantie gaan, zijn dan weer wel in de wolken en ik ben zeker dat ze ook veel bestanden naar de wolken sturen zodat ze van exotische oorden toch kunnen werken. De virtuele wereld laat je dromen, het is tijd dat we van deze dromen gebruik maken.

Wie De Wever en Di Rupo in de wolken willen sturen is nog onduidelijk, wie ze naar de maan verwensen daartegenover is heel duidelijk.

 

16-12-09

Vakantie!

Welke vorm van gezag is noodzakelijk in de omgang met onze kinderen?Kinderen hebben leiding nodig, een zekere vorm van gezag dus. Toch houden we er niet van om met hen in een conflictsituatie terecht te komen. We willen ook geen dominerende rol spelen en het risico lopen om de kinderen figuurlijk te verpletteren. Maar hoe bepalen we nu welke vorm van gezag we nodig hebben?

Gezag is geen superioriteit

De volwassene die blijk geeft van gezag, doet dat niet omdat hij hiërarchisch de meerdere is van het kind. Het kind is geen ondergeschikte, maar een volwassene in wording. Gezag mag nooit dienen om de andere te 'verpletteren' of om hem te tonen dat men meer waard is dan hij en dat men dus meer rechten heeft.

Gezag dient om de regels te laten naleven

De volwassene moet blijk geven van gezag in functie van een bestaande regel, maar niet omwille van persoonlijke wensen. "Het is verboden wie dan ook te slaan." "Het is verboden te stelen." Het gaat hier om wetten waaraan ook de volwassene is onderworpen. Degene die de wet doet toepassen, kan er zichzelf ook niet aan onttrekken. Als een kind om 8 uur 's avonds moet gaan slapen, is dat omdat de ouders die regel willen doen naleven: "Een kind moet voldoende slapen om 's morgens opnieuw fit te zijn". Dit is duidelijk een natuurlijke regel. Als een volwassene aan een kind zou vragen om te gaan slapen omdat hij zin heeft om met rust gelaten te worden, dan zou hij het kind onderwerpen aan zijn eigen wens. En dat zou een schadelijke vorm van gezag zijn.

lees meer

30-06-09

Op vakantie

De redactie ging op reis, niet als vakantie, meer op reportage, de verhalen die daar uitkomen zullen in fotostrip worden weergegeven deze zomer.

 

Op reis met Kwek, Kwik en Kwak

foto's camera tom 125

De redactie volgden hen, op een afstand...

Ze trokken door Uruguay en Argentinie. De eerste stop is Uruguay op zoek naar vervoer, richting de watervallen van Iguazu (indiaans voor : Veel Water)

foto's camera tom 084

Stripverhaal van de redactie voor deze

zomermaanden, elke week een aflevering.


Een auto was duidelijk geen goed idee. Kwik, Kwek en Kwak trokken dan maar naar het openbaar vervoer. In de ene plaats al iets comfortabeler dan in de andere.

foto's camera tom 147

De Tucan acherna, of is het Toekan of Kaketoe?

Kwak leest voor uit de gids:

"Toekans (Ramphastidae) zijn een familie van vogels uit de orde pechvogels die voorkomt in Midden- en Zuid-Amerika."

- Pechvogels?

- Ja dat staat hier, Kwek, "de orde van de pechvogels", zie, hier.

- Och Kwekker, spechtvogel!!

- Haaaa...

Aan de watervallen gekomen, stappen ze op het locaal open-baar vervoer. Kwik was niet echt met de zon opgestaan die morgen.

- Zuid Amerika, goe weer zeiden ze, ja wadde.

foto's camera tom 158

- Wel pliezant dat open vervoer...zo kan ik veel zien, en jij foto's trekken, Kwik.

foto's camera tom 157-1

- Ja vooral met de wind en de regen in mijn ogen, zo kan ik echt wel focussen.

- Doe uw ogen dan dicht, Kwik, zoals ik.

foto's camera tom 165-1


foto's camera tom 161


foto's camera tom 156-1

- Kwek, focus, vooral focussen.

- Tuurlijk, Kwik, ik ben beroepsvakantiefotograf

Ze trekken van een waterige val naar waterval. 

Het nationaal park Iguazú (Spaans: Parque Nacional del Iguazú) is een groot natuurpark in het noorden van de Argentijnse provincie Misiones, vlak bij het drielandenpunt tussen Brazilië, Paraguay en Argentinië, waar de rivieren de Paraná en de Iguaçu samenvloeien. In het noorden grenst het aan het Braziliaanse nationaal park Iguaçu. Beide namen zijn afgeleid van de Guaraní woorden í (water) en guazú (groot).

Het park is beroemd vanwege de 2700 meter brede watervallen op de grens met Brazilië, die een grote toeristische trekpleister vormen. Het meest indrukwekkende deel hiervan is de zogenaamde duivelskeel (Spaans garganta del diablo), een (bijna) cirkelvormige waterval van 80 m hoog. Rondom de waterval bevindt zich een subtropisch regenwoud met meer dan 2700 plantensoorten. In het park komen dieren voor als de reuzenotter, de reuzenmiereneter, de tapir, de jaguar en de kaaiman.

Het park staat sinds 1984 op de Werelderfgoedlijst.

- Letten jullie op onze lunch? Ik ga even, met al dat water hier...

foto's camera tom 010-2

In Iguazu zijn er niet alleen watervallen, de natuur vind je in elk verborgen hoekjefoto's camera tom 103

- Allee Kwak, trek vlug

- Ja Kwek, maar ze zeggen dat je nooit een foto mag trekken zonder iemand op die je kent, zet u erbij

- Zeg, Kwak, dat is niet gemakkelijk zelle.

- Allee vooruit Kwek, dat bijt niet hoor

- Ja nee, zijde zeker?

- Wat trekken jullie? Waarom staat Kwek zo raar?

- Die vlinder, Kwik, maar ze zeggen dat je nooit een foto mag trekken zonder iemand op die je kent...

- Vlinder? Waar?

- Daar Kwik, op de balk

- Waar? Ik zie niets...ben je zeker dat hij al niet gaan vliegen is, Kwak?

- Nee, hij zit er nog, kijk, daar, focus, Kwik

- Nee, niks, geen beest in het vizier...alleen wel raar hoe Kwek poseert. Moet je echt zo staan, Kwek?

- Kwak! Trek! Ik krijg ne stijve nek!!

foto's camera tom 095-2

16:00 Gepost door De Redactie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, argentinie, op vakantie, iguazu |  Facebook |

27-06-09

Vakantie, nee bedankt

Zalig lijkt het, met het gezin er even tussenuit knijpen. Maar meer dan de helft kijkt er tegenop. Waarom?

Bijna 65 procent van de ouders geeft toe dat ze meer stress hebben als ze een week met de kinderen op vakantie gaan dan als ze fulltime aan het werk zijn. Meer dan de helft kijkt dan ook helemaal niet uit naar zo’n familie-uitje.

strand_druk

Grote domper op de vakantievreugde is het vooruitzicht om terug te keren naar een overladen bureau. Zes op de tien hebben zoveel schrik van het werk dat zich tijdens hun afwezigheid opstapelt, dat ze hun vakantie liever zouden afblazen.

“Vakantie zou een stressvrije pauze weg van het werk moeten zijn. Toch vinden velen dat ze na hun terugkeer eigenlijk nog verlof nodig hebben”, vertelt Lisette Howlett van HireScores, de rekruteringssite die het onderzoek uitvoerde.

09-05-08

Belg op reis

De Belg ging nog nooit zo vaak op vakantie. Ondanks het dalende consumentenvertrouwen en de heisa rond de koopkracht blijft de Belg massaal op vakantie gaan. De touroperators noteerden tijdens het eerste kwartaal van dit jaar een stijging van 4,3%. En dat terwijl 2007 al een recordjaar was. Deze cijfers bewijzen dat reizen een soort basisbehoefte is geworden. De gemiddelde Belg kijkt niet op een euro meer of minder als het op zijn vakantie aankomt. De klassiekers zijn Spanje en Frankrijk, toch zitten Egypte en Turkije in de lift. Ook is er sprake van het dollar effect en trekken meer Belgen gewoon een weekeinde over de plas naar de dollarlanden.

Er is wel een verschil tussen op vakantie gaan en reizen. Reizigers reizen, toeristen gaan op vakantie. "Ik ben geen toerist, ik ben reiziger," houdt een wereld van verschil in. Ooit heb ik eens gehoord van een gids: toeristen proppen heel hun hebben en houden in een valies, en hebben daarom geen plaats meer voor hun normaal gezond verstand, dat laten ze dan thuis op de buffetkast achter. Reizigers daarentegen zijn anders, toch, bestaat dat ras nog? Een reiziger is de uitzondering die op pad gaat terwijl de rest thuis blijft. Tegenwoordig blijft vrijwel niemand meer thuis.
  Sterker nog: je mag heden ten dage niet eens meer thuis blijven. Vakantie houden is namelijk uitgegroeid tot een nieuw soort religie. 
 
  Zeggen dat je niet van vakanties houdt en al helemaal geen reisverhalen wilt horen, is voldoende om menig verjaarsfeestje te bederven.   Terwijl er toch hele gegronde redenen bestaan om niet naar de lotgevallen van de gemiddelde vakantieganger te luisteren. Al is het alleen al omdat alle verhalen al bekend zijn. Vakantiegangers maken namelijk allemaal hetzelfde mee. Zij denken dat ze de enigen zijn die beroofd of bestolen werden, terwijl de verzekeringsmaatschappijen hele legioenen uitzendkrachten moeten inzetten om ieder seizoen weer alle claims te verwerken. Bovendien is het al lang niet meer exotisch om beroofd te worden, het hoort er meer en meer bij. Beschrijvingen van wat de vakantiegangers op hun reis gezien hebben valt de laatste jaren ook veel samen, vaak is het een opsomming van de folder van de geziene stad, zonder randverhaaltjes. Het belangrijkste kenmerk van toeristen is namelijk dat ze vrijwel niets zien. Een vakantieganger herkent zoiets als natuur pas als het de omvang heeft van een olifant, een landschap wordt pas opgemerkt als er paar flinke bergen in staan en cultuur wordt ervaren als het enorm verschilt van de dagelijkse sleur van thuis. Voor al het overige is de toerist meestal blind.

041-grie-kreta-rethymno-hotel-strand

Soms weet de vakantieganger niet wat er mooi is aan de eigen omgeving van hun woonplaats. Als iemand daarop een antwoord weet, kan je beginnen spreken van een "reiziger". Een vakantieganger gaat niet op reis om iets nieuws te zien. Het gaat over andere dingen, rust, kalmte, even veranderen van het dagelijkse ritme, maar dan ook weer niet te veel verandering. Op vakantie gaan is niets meer of minder dan gewoon verder leven , maar dan wel met de tijd om dingen te doen, waarvoor je in eigen sant geen tijd hebt, zoals de marktjes afschuimen, een goed boek lezen, eens uren tafelen en vooral slapen. Daar is niets mis mee, een mens moet niet altijd op zoek zijn naar iets nieuws of iets speciaals. Gewoon leven op een ander ritme is vakantie. Maradona zei ooit eens: "Vakantie is voor mensen die hun werk niet leuk vinden. " Dit is uiteraard een luxe-opmerking, waar vele vakantiegangers geen boodschap aan hebben. Even uitblazen, even op adem komen en er daarna weer in te vliegen is haast voor de meeste onder ons de enige eis.

Reizigers daarentegen zijn meer actief. Zij willen ontdekken, zij willen leren kennen en actief deelnemen aan plaatselijke gebeurens. Zij willen de omgeving waarheen ze trekken aanvoelen, zich onderdompelen in de nieuwe wereld die aan hun voeten ligt. Als reiziger kan je je een stap te ver wagen, als vakantieganger of toerist is dat eigenlijk een benevelde vraag: hoe ver en naar waar en waarom. Naar de zon! Dat is een gegronde eis.
  
Dat vakantie rustgevend of ontspannend is, een gegrond argument om de koffers te pakken, is dus soms wel voor discussie vatbaar. In de psychiatrie vertelt men dat het voor rust noodzakelijk is dat de patient verkeert in een vertrouwde omgeving. Het komt op z'n zachts gezegd nogal merkwaardig over als je je voor je rust gaat begeven in een situatie van totaal gewijzigde omstandigheden in een land waarvan je de taal niet spreekt. De aanpassingsstres is onder toeristen wel bekend. Ook het onveiligheidsgevoel is bij toeristen hoog. Dit alles brengt spanningen met zich mee en werkt de rust en ontspanning niet echt in de hand. De overgangsperiode van je drukke baan naar de witte rustige stranden in je vakantieland moet men goed in de gate houden. De ruzies met kinderen en partner beginnen vaak al bij het inladen van je koffers in de taxi op weg naar de vlieghaven, als het al niet begon bij het inpakken. De overgang van een stresvolle baan naar het zwarte gat van nietsdoen op vakantie gaat niet vanzelf. Er is een periode van afkick nodig. Het is daarom ook heel goed dat de vakantieganger zich daarvan bewust is. Ook wordt er op vakantie intens samengeleefd met heel het gezin, terwijl dat doorheen het jaar niet echt het geval is. Thuis heeft men meer ruimte, minder tijd voor elkaar en daardoor heeft iedereen zijn eigen ritme zonder dat het de andere echt stoort, omdat die er niet is. Op vakantie wordt het gezin plots samen in een kleine ruimte gestopt. Elke dag, elk uur opnieuw wordt er samengeleefd. Ook dat vraagt een aanpassing en je kan er beter even bij stilstaan, voor er potten gebroken worden.

Reizigers hebben daar minder last van. Zij leven op reis een totaal ander leven dan thuis. Dat is juist hun bedoeling. Hierdoor is de aanpassing erg groot, maar schept dat ook meer soepelheid. Het gebrek aan comfort, om maar een basic element te noemen, is voor hen echt reizen. Voor een vakantieganger is dat vaak een steen der ergernis. 

In de meeste vakantieverhalen komt het leed over minder goed eten, slechte douches enzomeer wel naar voor, ook grote ongelukken zijn altijd van de partij, maar een gewoon zinnetje van: ik miste mijn huisje, ik miste mijn tuintje, ik voelde al vlug een zweem van heimwee, die dingen zijn taboe in de reisverhalen, heu sorry, vakantieverhalen. Het gewoon slecht naar je zin hebben is uit den boze.
 
  De oorzaak van dat taboe is vermoedelijk te vinden in een andere reden achter de vakantiedrift. De redenen waarom mensen ook op vakantie gaan, naast rust en ontspanning, vindt men in het kuddegedrag. En daar wil de weldenkende mens zich nog al eens voor schamen. Vakantie is uitgegroeid tot een statussymbool. De doorsnee vakantieganger gaat niet meer naar Spanje maar naar de Dominicaanse Republiek. Bruin gebrand vertellen ze dan waar ze geweest zijn. Dat het een van de armste landen betreft van de regio is niet zo gauw te merken in de luxehotels en de mooie stranden. Ook weten de meeste dominiekgangers ook helemaal niet waar het ligt op de wereldkaart, toch was en is het meestal een geslaagde vakantie. De vraag is uiteraard, of men eigenlijk werkelijk MOET weten waar men geweest is. Het feit alleen al dat er altijd zon is en de zee mooi en warm is, is voor vakantie de reden bij uitstek. Voor een toerist moet er echt niets anders achter gezocht worden. 

abc_gma_beach_italy_070703_ms

  Maar dat is natuurlijk het massa-toerisme waar de wat "beter ontwikkelde" toerist niets mee van doen wil hebben. Dergelijke op natuur en cultuurschoon beluste lieden verkiezen bijvoorbeeld een reis naar Mustang, een ontoegankelijk koninkrijkje ergens in Azie waar tot nu toe nauwelijks toeristen konden komen. Die situatie kon natuurlijk niet lang duren. De avontuurlijke toeristen worden inmiddels met helikopters naar binnen gevlogen en vermaken zich met de verwoesting van een eeuwenoude cultuur. Hier dringt de vraag zich misschien nog erger op het voorplan. Is deze vorm van reizen beter? Uiteraard niet.

Vakantie heeft ook zijn modes. Bestemmingen dingen op de catwalk naar het mooiste vakantiekiekje om zo zichzelf beter te verkopen. Een toerist doet daar graag aan mee. Vakantiefoto's zijn haast allemaal hetzelfde, daarom is streven naar een beetje originaliteit het einde voor elke toerist. De architectuur verandert niet, het landschap blijft eeuwenlang hetzelfde, daarom is het juist de kunst om met eigen fantasie toch HET kiekje te nemen dat zo anders is.

trksamos13

 
  Naast statussymbool is vakantie vermoedelijk ook een opvulling van leegte. Op zich is daar niets mis mee. Mediteren is een leegte creeren, en dat is iets goeds voor de mensen, zeggen de goeroe's. Maar als mensen zo lang en uitgebreid praten over wat ze drie of vier weken per jaar doen, is het misschien toch beter om je ook eens te bezinnen tijdens de rest van het jaar.

stranddrukte

Dus bij het bepalen van je volgende vakantie, denk dan eens goed na over de bestemming, wat je wil aantreffen, wat je verwachtingen zijn van je vakantie. Wil je reizen of wil je vakantie. 

fd2zb

women_on_the_beach
Speel je toerist of ga je op zoek?

reiziger_gevoel