13-05-11

Onze jongeren trekken de wereld in

Eén op twee Belgische jongeren is bereid om in een ander land te gaan werken. Dat blijkt uit een Europese opiniepeiling die de Europese Commissie vandaag heeft gepubliceerd.

Uit de zogenaamde Eurobarometer blijkt dat 26 procent van de Belgische jongeren bereid is om voor een lange periode naar het buitenland te vertrekken. Nog eens 24 procent wil een buitenlands verblijf van korte duur overwegen.
 
De peiling geeft aan dat de Belgische jeugd nog steeds tot de meest honkvaste van het continent behoort. In de Europese Unie blijken enkel in Italië (38 procent) en Nederland (44 procent) nog minder jongeren bereid om naar het buitenland te verhuizen voor een job.
 
In de hele Unie wil gemiddeld 53 procent van de jongeren zich om professionele redenen in een ander land vestigen. Financiële overwegingen ontmoedigen de meesten echter om de eerste stap te zetten. In de praktijk werkt slechts drie procent van de Europese werkende bevolking buiten hun thuisland. (belga/sps)

17:47 Gepost door De Redactie in cultuur, samenleving, werken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-11

Sociaal verantwoord ondernemen

Op 6 mei deed MTV Network wereldwijd een dagje sociaal teamwork. Zo vlogen heel het kantoorpersoneel de wereld in om eens te gaan werken bij een NGO. Werk doen wat ze niet gewoon zijn, zich belangeloos inzetten voor de andere, hun steentje bijdragen bij de samenleving. Dat is bij MTV-Nickelodeon Argentina goed geslaagd en de goednieuwskrant werd uitgenodigd om dit alles van dichtbij te mogen meemaken.
Op het eiland van de NGO van de Belg Peter De Bruyne in Argentinie, Tigre, kwam de boot van MTV toe rond 9 u. Er zaten 80 mensen aan boord, zij hadden alles bij: van hamburgers tot blusapparaat. De bedoeling was dat ze het schooltje dat dienst doet als cultureel centrum voor de opvang van de kinderen van de rivier Caraguata, een likje verf zouden geven en de toiletten zouden opfleuren.

lees meer

27-04-11

Vis noch vlees

De Frietsector van België wil dat de frietjes garnaalvissers,garnalen,grijze garnalen,de belgische vissers,tong,schol,kabeljauwBelgisch erfgoed worden. Dat is mooi en een echte puntzak uit een Belgische frituur is echt wel lekker. Maar wat denkt u dan over de garnaalvissers. Zij die vissen langs het Noordzeestrand met de stevige brabander en de mandjes aan hun zij. De grijze garnaal is ook enig en de garnaalkroketjes in de Belgische keuken is zeker een plaats waard op ons culinair erfgoed.

De prijs van de garnalen is vorig jaar gedaald met 9.4%, wat wel degelijk goed nieuws is. Dit gebeurde door een goede vangst bij de Belgische vissers, een toename van 37.9%. Aan de top van de gevangen vis door Belgische vissers stond de laatste 20 jaar enkel de tong en de schol, respectievelijk 3.400 ton en 3.800 ton. De garnaalvangst nam vorig jaar toe met 600 ton, zodat het bij de top 10 komt te staan.

Wat voor de redactie van deze krant ook goed nieuws is, is dat de kabeljauw duurder wordt en zelfs vervijfvoudigd is, sinds de eeuwwisseling. Van vis voor de armen, heeft hij nu een plaats gekregen in de dure exclusieve restaurant. De vrijdagsevis die ik in mijn jeugd tegen heug en meug at, is nu geen spek meer voor mijn bek, mijn wraak is zoet....

lees meer over de frietjes

16-04-11

Belgen in BAFICI

Het is en blijft inderdaad een probleem. De Belgische cultuur vindt zo moeilijk zijn weg in eigen land. 10.000 km verderop zit de zaal barstensvol voor een kinderfilm van Belgische makelij, dit tot twee maal toe en dit voor twee Belgische films, die ik in het internet op belgische sites nauwelijks terugvind. A pas de loup, een film van de familie Ringer, met kleine ringer Wynona in de hoofdrol en wat voor een hoofdrol.

Belgische films vinden niet makkelijk hun weg naar BAFICI, het filmfestival van de onafhankelijke film in Buenos Aires. Misschien komt het omdat het te ver is, misschien omdat het over een Spaans sprekend publiek gaat? Ik denk niet dat dat het probleem is. De kwaliteit zeker niet, want de Argentijnen die zeker experten zijn in culturele aangelegenheden zoals literatuur en film, kennen België heel goed. De gebroeders Dardenne worden hier haarfijn ontleed in de filmscholen. Argentijnse cameramannen en regiseurs sparen alles bij elkaar om naar de filmschool in Brussel te reizen, al is het maar om er even stage te lopen of gratis mee te mogen werken aan een film van de studenten. Ze kennen de Belgische film heel goed en waarderen hem als topklasse. Toch is de brug naar de officiele wegen iets te ver, ambassades, culturele ministeries, ze werken te weinig mee. Als er dan een film door de mazen van het net dwarrelt, is de redactie er als de kippen bij om hem te zien. Dit jaar konden we gelukkig alle Belgische producties meepikken die we wilden, soms vallen de programmaties samen en moeten we kiezen.

A pas de loup

Cathy (Wynona Ringer) is verdwenen. Heimelijk heeft het meisje zich in het bos teruggetrokken om haar ouders te testen hoe lang het zou duren voor ze haar afwezigheid zouden opmerken. "Volgens mij merken ze gewoon niet dat ik er niet ben en gaat hun leventje gewoon verder."

In het bos vindt ze een vriendje, een vis die ze vangt en bewaart in een emmer met water. Ze vangt er pieren voor, eet er zelf ook een paar, bouwt een hut en vlucht voor een grote hond. Olivier Ringer, de regiseur, speelt de vader en Macha Ringer de moeder. Iedereen zoekt haar, Cathy blijft goed verborgen bij haar vriendjes in het bos.

 

Het script is bijzonder origineel, de fotografie getuigt van een kinderlijk getraind oog en het hoofdpersonage zet een geloofwaardige rol neer. Cathy leert met een kinderlijke ernst de natuur en haar omgeving kennen. Ze rafelt de wereld om haar heen met veel respect uit elkaar om zo de ingewikkelde grotenmensenwereld begrijpelijk te maken. De dagen die de doorbrengt in het bos, ontdekt ze het leven zoals het is: mooi, simpel en vol vrolijkheid. Haar vader zoekt haar zonder ophouden en zij wil enkel dat hij op houdt haar te zoeken, tot ze doorheeft dat hij dat misschien niet wil. De rode draad brengt haar terug thuis.

"Ze binden me vast. Ze denken nu dat ik veilig ben, nu kunnen ze me weer vergeten, want ik zit vast in de veiligheidsgordel van de auto. We rijden naar het platte land, daar vergeten ze zelfs zichzelf, mijn ouders, en ze zeggen dat de lucht er goed is voor mij. Hoe weten zij dat? Zouden ze het kunnen zien aan mij wat goed voor me is? Want vaak denk ik soms dat dingen die goed voor me zijn helemaal niet goed zijn voor me. Ik heb soms mijn twijfels dat ouders dat echt wel weten. Zouden ze er voor gestudeerd hebben?"

 

Heel de film door zien we de wereld langs kinderogen. De volwassenen spelen er een zeer geringe rol in, ze zijn er alleen als Cathy dat toelaat en op de manier dat zij het wil. A pàs de loup is een sprookje, in tekst, acteertalent en in fotografie. Als je even kind wil zijn, koop dan een groot pak chips en ga deze film huren, zet heel de familie rond de de televisie en .... geniet.

De tweede film die furore maakt is een Belgische co-productie: Allez Raconte! Hij zal waarschijnlijk de kinderprijs winnen, maar daarvoor moeten we nog een nachtje slapen.

09:11 Gepost door De Redactie in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-11

Nieuw filmgeluid

Een namiddag samen met de toekomstige filmmakers van Argentinie en omstreken. Het podium zit helemaal vol. Dit jaar werd er door de selectiemakers vooral gekozen voor veel beginnend materiaal uit de Argentijnse cinescholen. Argentinie heeft een uitzonderlijk hoog niveau van filmopleiding. Er zijn ook verschillende scholen op universitair niveau, dit in Buenos Aires, Cordoba, Santa Fe en Patagonië. De scholen worden bezocht door afgestudeerden uit naburige landen.

Dit jaar heb ik me ook vooral toegelegd op het Argentijnse werk. De meeste werken van deze jongeren heb ik dan ook gezien, buiten de eerste week toen ik door ziekte geveld ergens op apegooien lag. De jongeren stellen zichzelf even voor:

Karin Idelson: zij maakte een cancion de amor, zij is actrice en leverde nu in eigen productie haar eerste film af. Ze is autodidact. Ze deed alles zelf: filmen, audio, acteren, knippen. Ze heeft zelf geen opleiding gevolgd als cineast, maar geeft wel les in de cineschool in BA. Ze kreeg heel veel hulp voor tijdrovend werk van haar studenten. Het moeilijkste vond ze het knippen, daar kroop veel tijd in omdat ze tijdens het proces eigenlijk eerst moest leren hoe ze het moest doen. Er is genoeg en degelijke software voorhanden om te knippen, maar je moet toch eerst die software onder de knie krijgen. Op de vraag welke fout ze niet meer zou maken bij haar tweede film, zegt ze dat ze zich nooit meer zo blind in de strijd zou werpen. Ze zou eerst meer fondsen bijelkaar zoeken, hoewel, bedenkt ze zich daarna: 'dan komt er misschien nooit een tweede en dat zou ik heel jammer vinden.'

Levy, dat zijn twee broers, ze staan de laatste dagen nog steeds aan kop in de Internationale selectie. Waarschijnlijk zullen ze winnen. Dit met de film: 'Novia, madrina, 15'. Een film over het atelier van hun vader in Once. In het atelier van de familie maken ze bruidskleding, en kleding voor het feestje van 15-jarigen. Hij staat vooral versteld hoeveel mensen er spontaan hun hulp hebben aangeboden om hen te helpen. Zelfs uitstekende muzikanten speelden voor hen live muziek tijdens de set, buurvrouwen brachten eten voor de crew, werknemers waren figuranten, het was voor hen een ongelooflijke levensles dat mensen er zijn voor elkaar.

El Tren de Paraguay, is een film van de jonge Paraguayaan die in Argentinie afstudeerde aan de filmschool in Buenos Aires. Hij werkte voor de tv in Paraguay en voor verschillende cineasten uit hetzelfde land. Mauricio Rial Banti maakte zijn eerste film terwijl hij leefde op de 'road'. Hij sliep in een auto, samen met het 8hoofdige team, ze dronken water uit de kraantjes die ze vonden op de straat of aan de winkels en flatgebouwen die gebruikt worden om de stoep te kuisen. Ze aten vruchten van de fruitbomen die ze onderweg tegenkwamen. Ze deden hier en daar jobkes om wat centen bij elkaar te krijgen voor materiaal voor hun film. De film kwam er en ze zijn er apetrots op. Het thema is een Latijns Amerikaans thema: het treinspoor. Op het einde van de 19de eeuw was het de trots van deze landen, nu zijn de stations vervallen, kapot en verlaten. Hier en daar gaat er wel eens een stem op om de treinen te reactiveren, maar het is meer een gefluister. Van dat gefluister maakte Mauricio een prachtfilm.

Op zijn weg langs het verlaten treinspoor van Paraguay tot in Argentinie, kwam hij zoveel mensen tegen die hem een helpende hand toereikten dat hij op den duur verlegen werd en zelfs hulp moest weigeren. Hij beschouwt deze film als zijn wijste levensles.

Casabé heeft reeds veel internationale prijzen gewonnen met zijn korte films. Dit is zijn eerste lange film. Een film over sport, over voetbal, over voetbaljournalisten. Casabé nam deze film op met steeds dezelfde band. Een stuk opnemen, goedkeuren en terug overnemen, nadat je het gesaved hebt op dvd. Een moordend werk, werk van een arme cineast, zegt hij zelf. Hij kreeg wel hulp van Spaanse en Duitse productiehuizen. 'Ik heb geluk gehad en kreeg mijn financien makkelijk bij elkaar, misschien omdat het over voetbal ging en omdat ik Argentijn ben, ' lacht hij.

206404_10150166201798601_57096968600_6807095_4871699_n.jpg

Las Piedras 700, deze film bracht me even in de war. Het begin is adembenemend. Je zit op een boot, ttz de camera zit vast op een boot en je vaart als toeschouwer op de rivier, in de bochten word je zelfs een beetje zeeziek. Ik herkende hier en daar passages, het was een deja-vu, heel raar, tot ik doorhad waar Las Piedras 700 op sloeg: het buurhuis van het cultureel centrum waar ik geregeld langs ga in de Delta. Daar speelde het verhaal zich af van Roman Cardenas. Hij vertelt het beklemmende verhaal van het leven in de delta, als koppel dat geen koppel meer is, de leegte in het leven, voor de ene een roep tot zelfdoding, voor de andere een roep tot verandering. Cardenas studeerde af aan het instituut van cine-onderzoek. Hij wordt in zijn eerste film ook geholpen door zijn medestudenten. Ze hebben geen ervaring en gaande weg leren ze eigenlijk hoe je een film moet maken. Het is vooral de creativiteit dat hen doet zegevieren, creativiteit dat hen veel geld doet uitsparen en een low budgetfilm een bijna-zonder budgetfilm maakt.

Een voor een zijn het goede stielmensen. Ze weten waarmee ze bezig zijn, ze weten hoe ze problemen moeten aanpakken. Niet dat ze dat allemaal op school hebben geleerd, wel gaande weg. Al doende leert men, als je het relaas hoort van deze mensen, is dat een statement. Ook de solidariteit, de samenhorigheid, het helpen, leert hen dat gelijk welk werk in je leven teamspirit nodig heeft. Ze zijn niet te stoppen, deze jongeren, om aan de zaal te vertellen dat als je echt iets wil, je altijd slaagt. En dat was zeker een mooie boodschap deze middag.

 

 

 

05:32 Gepost door De Redactie in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-11

Goed nieuws!

Goednieuws deze morgen? Kijk even hier

nieuws4.jpg

 

01-04-11

Enquete voor expats

Beste Vlamingen,

Als afronding van mijn masteropleiding Communicatie Wetenschappen aan de Universiteit Antwerpen voer ik, voor mijn masterproef, een onderzoek over het behoud van de culturele identiteit van Vlamingen in het buitenland.

Tegenwoordig zien we steeds meer mensen en families naar het buitenland trekken omwille van hun baan, hun liefde voor het land, of voor hun partner. Naast het belang van zich aan te passen in een andere omgeving, is het voor velen ook belangrijk om hun Vlaamse roots te onderhouden, en de waarden en normen en tradities van hun thuisland in stand te houden. Verschillende factoren kunnen daartoe bijdragen zoals bv. het volgen van de dagelijkse actualiteit in Belgie via kranten, tijdschriften, TV (TV-Vlaanderen) of Radio (Radio Vlaanderen Internationaal), deelname aan Vlaamse/Belgische Clubs of de aankoop van Belgische producten.
Ik wil een onderzoek doen naar het gebruik van Belgische producten, vooral dan voeding, door Vlamingen in het buitenland en in hoeverre dit consumptiegedrag samenhangt met het behoud van een culturele identiteit.

Bent u Vlaming en woont u in het buitenland of heeft u recentelijk in het buitenland gewoond? Dan bent u de geschikte kandidaat om mij te helpen!
U zou mij een enorme dienst bewijzen indien u 15 minuten van uw tijd wilt vrijmaken om deze enquete in te vullen via de volgende link:

 

https://www.surveymonkey.com/s/anndeckers

Alle informatie die we over u verzamelen is strikt vertrouwelijk en zal enkel worden ingekeken door de onderzoekers van dit project.
Uw anonimiteit is daarbij gegarandeerd (u dient nergens uw naam of dergelijke op te geven).

Bent u geen Vlaming? Of woont u niet in het buitenland? Ook dan kunt u me helpen door deze enquete door te sturen aan uw familie en Vlaamse vrienden of kennissen in het buitenland.

 

Deze enquete loopt tot 1 mei 2011.

Alvast bedankt voor uw medewerking!

Met vriendelijke groeten

 

Ann Deckers

12:48 Gepost door De Redactie in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende