07-09-10

De financieringswet

Dat beest wordt te pas en te onpas van stal gehaald. Wat houdt het juist in? De redactie had geen idee en ging daarom opzoek.

De financieringswet gaat over een nieuwe regeling omtrent de geldstromen in dit land. De econoom Van de Cloot schrijft hierover op de website Itinera Institute.be. Hij zegt dat de Belgische logica in het financieringstelsel niet het niveau houdt van andere federale landen zoals Canada en Zwitserland. Deze landen hebben ook een duidelijke regio-verdeelde financieringswet en zij bestaan nog als land. Als men de financieringswet wil wijzigen is dat daarom  niet a priori (om ook maar eens latijn te gebruiken) een wil om ons land te scheiden. De nieuwe wet vraagt  een rationelere verdeling met meer verantwoordelijkheid van alle regio's. Als men spreekt van verantwoordelijkheid van de regio's heeft men het over belastingsautonomie. Al wat de regio's zelf innen gebruiken ze zelf. Dit om het flypaper effect tegen te gaan, nog zo een vies woord.

Toch wel een interessant gegeven waarover weinig wordt uitgelegd:

Als een overheid middelen krijgt zonder dat ze die zelf heffen, worden die vlugger uitgegeven en is er ook minder transparantie rond. (Hines en Thaler, 1995): Inkomsten die decentrale overheden ontvangen van het Rijk worden gemakkelijker besteed dan inkomsten die zij zelf door middel van belastingen moeten heffen.

Het flypaper effect (geld kleeft waar het geind is) is het effect dat zelf geinde belastingen hebben op overheden: deze blijven waar ze geind zijn en worden doeltreffender gebruikt. Inkomsten die een Rijk geeft aan een regio heeft een mindere democratische controle, zeggen economen. De regio's moeten hierover geen uitleg verschaffen naar hun kiezers toe en geven daarom het geld makkelijker uit. De financieringswet wil men, in Vlaanderen, dus koppelen aan het regionaliseren van het innen van belastingsgeld. Zo kunnen regio's ook hun eigen vruchten plukken van hun eigen goed beleid.

"Als responsabilisering het echte doel is, dan moeten we ons niet fixeren op 1 bepaald model aangezien het doel op meer dan 1 manier kan bereikt worden. Daarnaast is het zo dat ook solidariteit op verschillende wijzen in een federaal fiscal systeem kan ingebouwd worden," schrijft Van De Cloot op de website. Hier haalt hij het voorbeeld aan van de bonus malus elementen, ook dit systeem kan verstandig bestuur stimuleren. "Dat kan dan gaan over het disciplineren van overheden om milieu- of armoededoelstellingen te bereiken, maar evengoed op het vlak van de activering van werklozen en de participatie van oudere werknemers."

De hervorming van de financieringswet, de wet die beslist wat regio's mogen doen in verband met hun financien en wat er gebeurt met de financien van het Rijk, is geen sinecure. In het Lambermontsakkoord is dit uitgegroeid tot een zeer complex systeem en daar is niemand mee gebaat. Om dit te vereenvoudigen en toch de elementen van solidariteit en goed bestuur in te bouwen, kan men moeilijk over 1 nacht ijs gaan. Vertrouwen en grondregels op papier krijgen, is daarbij inderdaad geen groot woord, maar vergemakkelijkt een oplossing waar iedereen zich goed in voelt. Uiteraard niet alle politiekers, want die zien geven = verliezen en nemen = electoraal gewin. Maar wie had het hier over de politiekers?

 

 

 

05-09-10

Mission: Impossible en Papageno

De wereld zit vol opdrachten en het leven maak het er niet gemakkelijker op. Deze week is het wel erg spannend op onze planeet en het zou zelfs fantastisch goed nieuws zijn moesten er een paar van deze MI's lukken.

In de Verenigde Staten is Obama bezig met twee grootse projecten die onder de noemer MI kunnen vallen: de oorlog stopzetten in Irak en tevens de wereld daarvan overtuigen, ttz een samenlevingsakkoord brouwen tussen de Shiiten en de Summieten; en ook krijgt hij de Israelische en Palestijnse presidenten op de lunch. Deze heren samen aan de tafel krijgen is 1 ding, maar ze daarna ook nog eens een vredesakkoord laten tekenen, dat is past echt een Mission Impossible.

Toch moeten we het thema voor deze spannende reeks niet ver zoeken, in ons landje is er ook al een paar maanden een MI aan de gang. De jet wevertje en de vlinder praten al een tijdje met elkaar om een akkoord te bereiken over het concept 'België'. Dat deze heren samen met elkaar praten is al een MI waardig.

Op de vooravond van dit weekeinde is het even de dieperik ingegaan. De aflevering is halverwege, net op het punt dat wij kijkers echt de indruk krijgen dat het een onmogelijke opdracht is. In de jaren 60 overtuigden de makers van de reeks MI ons er ook iedere week weer van, al wisten we beter en kon het nooit slecht aflopen. Het plezier zat erin om te kijken hoe ze het weer klaarspeelden om te slagen.

In deze IM's opdrachten van De Wever en Di Rupo vinden we gelijkenissen terug in de serie van de jaren '60. De serie werd gemaakt rond een klein geheim agenten team, het IMF, wat niets met de wereldbank van nu te maken heeft. Het was de afkorting van Impossible Missions Force. Zij werden ingezet tegen dictators, duivelse organisaties en mafiabonzen die de samenleving wilden ondermijnen. Soms ondernam het IMF wel eens een ego-tripje, meestal was dat om het hachje te redden van een lid van hun select clubje.

De identiteit voor wie de IMF werkte, werd nooit vrijgegeven, ook in België wordt gewerkt voor de kiezer, zegt men in 'the big picture' maar als we tussen de lijnen van de sijpelende informatie lezen, zitten er ook wel geheime identiteiten tussen. In de jaren 60 was de technologie nog iets Science Fiction achtig, en gebruikte de serie snufjes die we niet begrepen, maar die wel werkten, zo ook in de besprekingen tussen Noord en Zuid nu hier ter velden. Hopelijk werken ze hier ook. De personages in de cast van MI veranderden wel eens, er werd nooit een uitleg over gegeven en de personen stierven ook nooit, ze verdwenen. Tijdens de communautaire besprekingen hebben we dit ook gemerkt, de onderhandelaars veranderen al eens, soms wordt er zelfs aan hun autoriteit getwijfeld. In de persberichten lezen we over 'experten' maar er staan nooit namen bij. We vinden nog een gelijkenis in de woorden van de schrijver van de serie: Steven Hill: 'If someone understands your problems and says he understands them, you feel better about it. But if he doesn't care about your problems, then you begin to really resent him.' 

Het succes van Mission: Impossible zat hem in de muziek. Deze was een personage meer. Eigenlijk het enigste personage met een echt leven. De andere personen werden nooit vertoond in hun werkelijke leefomgeving. Zij gingen nooit naar huis, er werd nooit gesproken over familie, kinderen of vrouw/man. De muziek missen we wel in de besprekingen. Af en toe zouden de heren De Wever en Di Rupo ipv het onverstaanbare latijn en het Nederlands dat deze heren gebruiken, beter een aria zingen uit bijvoorbeeld 'de toverfluit'.

Net zoals in deze opera lijken de besprekingen en de thema's belachelijk en muziek onwaardig. De opera van Mozart werd in zijn tijd ook bespot. Maar in de opera van Mozart zit een ware symboliek verborgen. Pas als we de symboliek achter de opera begrijpen, wordt hij minder bespottelijk. Mozart weeft de theorie van de vrijmetselarij tussen zijn aria's. Personen zijn voor hem geen personen, het zijn concepten. Zo was Sarastro, de Hogepriester van Isis en Osiris, een pseudoniem voor een graaf uit Parijs die de vrijmetselaarsloge in Frankrijk wilde zuiveren en deze gemengd maakte, zowel voor vrouwen als voor mannen. De hoofdpersonen, de prins en de prinses, zijn verlichte personen die voor hoge idealen strijden, terwijl Papageno en Papagena de gewone mens voorstellen.

Zij spelen het spel van de hoofdrolspelers na, maar dan in de vorm van een blijspel. De geknipte voorstelling van de onderhandelingen.

Het verhaal begint:

in een woeste bergachtige plaats waar Tamino(hoofdpersoon) door een slang achterna wordt gezeten. Hij verliest het bewustzijn, een zinnebeeldige dood, een ‘oefening’ voor de slot-inwijding. De kandidaat die slaagde ‘keerde terug’ tot zelfbewustzijn, wist wat er allemaal was gebeurd en kon voortaan – als hij dat wilde – met het 'gezag' van rechtstreekse kennis over die ervaring spreken. Alleen kandidaten die de geweldige spanning konden doorstaan van het 'verrijzen' na een stressvolle ervaring, werden toegestaan zich aan de beproevingen te wagen.

Chinees? Nee, helemaal niet, vaagtaal, waarschijnlijk. Wat de opera wil zeggen is dat men eerst moet sterven en terug verrijzen om met kennis van zaken te kunnen spreken. De onderhandelingen zijn dood, maar wees gerust, ze zullen weer verrijzen en dan pas zullen de lijken uit de kast vallen en de echte personen rechtstaan die met kennis van zaken hun handen uit de mouwen zullen steken.

Maar laten we Pagageno niet vergeten, die speelt ook nog mee. Hij gaat wel niet dood, maar krijgt toch ook zijn minibeproeving. Als beloning krijgt hij een klokkenspel en de prins, Tamino, die echt dood gaat en verrezen is, krijgt een toverfluit.

Later komt de Prins (Tamino) bij drie tempels, de Tempel van Wijsheid, Tempel van de Rede en Tempel van de Natuur. Tamino verneemt dat Sarastro niet het kwaadwillende wezen is waarover hem werd verteld. Hij vindt ook Papageno, de vogelhandelaar en tevens diener van Pamina, het meisje waar iedereen verliefd op wordt.  Monostatos, een slechte Moor die zijn zinnen op Pamina heeft gezet, jaagt hem weg, maar het klokkenspel van Papageno drijft hem op de vlucht.

Dan komt Sarastro, de hogepriester weet u nog, op. Hij straft de Moor voor zijn wandaden en scheidt Tamino en Pamina. Tamino en Papageno worden naar de ondergrondse gewelven van de tempel gebracht, waar ze aan verschillende verzoekingen worden blootgesteld, die ze in stilte moeten overwinnen. Tamino gehoorzaamt, maar Papageno vindt het vrijwel onmogelijk om te zwijgen.

In de gewelven van de tempel ondergaat Tamino tenslotte, de beproeving van het Vuur en het Water: hij is waardig zijn geliefde te winnen die hij in de gewelven ook terugvindt. Eind goed al goed, de liefde overheerst.

Wat betekent dit allemaal? De opera voert ons langs karakterveranderingen, over een rijpingsproces om zo tot een meer menszijn te komen. Wanneer Tamino tenslotte zijn doel bereikt, wordt hij verenigd met Pamina die, na haar eigen beproeving te hebben ondergaan, ook de verlichting heeft bereikt. Kunnen we in deze twee personen misschien onze twee landhelften zien? Of zien we het meer in het ludieke spel van Papageno? Herkent u de bemoeienissen van de 'hogepriester' die alles nog moeilijker maakt? Ik zou zeggen: pure Belgische politiek.

Zet je even achterover, neem een tasje thee of koffie en geniet...papapapapapa...

 

26-08-10

Comptomis

Het beroep van de journalisten staat volgens mij hoog op de stresslijst. Tegenwoordig moeten ze nog vlugger typen dan het wereldrecord om hun visie voor de anderen op het net te krijgen. En als het er staat, is het reeds pasé. Een hondenstiel als het ware.

Daardoor lezen we meer en meer schrijffoutjes. De vingers van de redactie zijn vaak ook vlugger dan het verstand en a slip of the finger is vlug neergezet en glipt het niet door de mazen van het 'net'.

We vonden deze titel in De Morgen:

Geen comptomis

Geen wat? Een comptomis, even gegoogled. (NVDR: de redactie is in een google-bui)

We vonden alleen sites waar het ook als een schrijffout getypt werd. We vonden zelfs dezelfde titel in het HLN.BE. Zij hadden het artikel overgenomen zonder het te verbeteren. De redactie blijft meestal geloven in het goede van de mensen en daarom rees de twijfel dat een Comptomis wel een echt woord is..zou kunnen.

Op een blog vond ik deze tekst: dit is niet verkeerd overgeschreven door ons, dit is Roemeens. Nu is de vraag of de auteur zich hier ook vergist heeft, of of een 'compromis' in het Roemeens een 'comptomis' is. Is er onder de lezers een roemeenkenner?

Si se pare ca istoria se repeta, acum in anul “jubileului” intunecatei perioade republicane a statului roman. Statul redevine politienesc, partidele istorice pe cale de disparitie datorita furibundei campanii media sustinute de gastele de pe sticla, Regele strain si urat in tara lui de catre toti politrucii bolsevici si de catre toate toapele inculte, greco catolicii confundati cu “ungurii” de catre tot soiul de dobitoci sinistri.
Si in contextul asta, cineva ii gaseste vina unuitanar care a “migrat” de la PNTCD-ul comptomis de catre toti Miticii milutisti, spre PNL formatiune ca re totusi inca nu a cazut in ridicol.

Uiteraard verliest de redactie niet zo vlug het vertrouwen in de schrijfkunst van de nationale pers. In de Argentijnse pers worden vaak fouten geschreven en ik hield nog steeds vol dat dat bij ons niet (vaak) voorkomt...dus zoeken we verder.

Misschien een woordspeling?

Het artikel ging over BHV en de onderhandelaars, er stond ook een foto naast van de lieftallige mevrouw Milquet die tijdens de vergadering aanwezig was en een beetje uit haar doen de zaal verliet, vroeger dan gepland. Ze was lichtjes verbolgen en zei dat ze te weinig compensaties kreeg in dit dossier. Het zal je maar overkomen. En toen ging er bij de redactie een lichtje op. In het woord compensaties, herkennen we het woord: comp van ons eerder iet wat rare woordje comptomis. Misschien wilde de journalist ons duidelijk maken dat er geen compRomis zou zijn zonder eerste de rekening te vereffenen met compensaties, compt (frans voor rekening) + o(uitroep van ongeloof) + mis (mis van mislopen, mispoes, missen, ik mis iets...) Begrijpt u?

Goed gevonden van de journalist van de morgen, uiterst verfijnd, zelfs de redactie was er bijna ingeluisd. De titel is geen schrijffout het is een zeer geniale woordspeling.

NVDR Moesten er in dit artikel schrijffouten staan, gelieve ons te verontschuldigen en er verder niets achter te zoeken, het is waarschijnlijk buiten onze wil om gebeurd.

 

24-08-10

Nee!

no.jpg

In een gesprek verslaat een uitgesproken 'nee' vaak een ongemakkelijke 'ja, maar..'. De dualiteit van een 'nee' zonder dat je je vergist is dat het je een grote kracht geeft. Maar ook een duidelijk standpunt waar de tegenpartij je op kan vastpinnen. Een duidelijk antwoord is als een klare boodschap. Een 'nee' standpunt legt de grenzen van jou idee vast maar ook die van de tegenpartij. Het is te nemen of te laten. En de tegenpartij kan dan ook beslissen om het 'te laten'.

Een 'nee' of het woordje 'no' heeft geleid tot de verkiezingen. En heeft aan beide partijen van de taalgrens geen windeieren gelegd. Er zijn duidelijk overwinnaars uit de bus gekomen. Wel zijn het juist de twee kampen die allebei 'nee' zeiden en nu tot een 'ja, maar...' moeten komen.

Een nee is uiteraard een krachtiger werkmiddel dan een gemengde boodschap. Dat heeft de verkiezing ook uitgewezen. De partijen die gemengde boodschappen en onduidelijke taal spraken, zijn afgewezen. Dat alleen al is een overwinning voor het versnipperde belgie van voor de verkiezingen. Kleine partijen werden opgeslokt tot een grote in vlaanderen, bastions die het al jaren voor het zeggen hebben, werden naar de meditatiehoek verwezen. Eindelijk nam Belgie na de verkiezingen een standpunt in. Nu is het de taak om dit standpunt te vertalen naar Belgie toe.

Er is maanden onderhandeld en we hoorden dat woordje 'nee' niet meer. We werden er zelfs ongemakkelijk van, hoe kwam het dat het voorheen als dagelijkse hoofdtitel in de kranten stond en het nu doodgezwegen wordt? Zouden de politiekers eigenlijk wel praten bij al die bijeenkomsten of gewoon een potje kaarten?

Maar er is goed nieuws, het is er terug. Een duidelijk 'no'. Eindelijk kunnen ze nu over de grond van de zaak praten.

me_quiere_no_me_quiere.jpg

09-07-10

Politiekers zijn lief voor elkaar

Voka, het vlaams netwerk voor ondernemers, is byzonder lief voor de vlaamse regering. Zij prijzen hun werk en blijven geloven in hun aanpak. Nu willen ze wel dat ze tot daden overgaan. Voka heeft geduld met de vlaamse regering omdat ze in moeilijke omstandigheden van start zijn gegaan, het jaar van de wereldcrisis was een enorme uitdaging en ze hebben er geen potje van gemaakt. De besparingen waren hard en zeker voor cultuur, toch is de begrotingsput geslinkt. Wat niet wegneemt dat de vlaamse regering niet veel geinvesteerd heeft en zich rustig heeft gehouden in deze woelige tijden.

Dit kan nu wel niet langer, vindt Voka, en de tijd voor actie is aangebroken. Er liggen mooie voorstellen op de tafel om de economie in vlaanderen aan te zwengelen, nu moet er geploegd worden, vindt de voorzitter van Voka. En laten we hopen dat dat niet alleen op economisch vlak gebeurd maar dat de vlaamse regering ook het onderwijs en de internationale betrekkingen en cultuur niet links laat liggen met als excuus: de crisis.

Bron: de tijd.be

01-07-10

Het wevertje weeft lustig verder

 

337859393_59e7100663

Wevertjes zijn vooral bekend om de speciale manier waarop ze hun nest zorgvuldig uitbouwen. Soms vind je wel honderd nesten in één boom. Ze zijn sociaal, zorgzaam en op hun familie gesteld. Het wevertje pronkt graag met zijn prestaties en blijft altijd bezig met de bouw van nieuwe nesten. Deze slimme, scherpzinnige vogel gebruikt sterkere en grotere dieren voor zijn eigen bescherming. Ze is dominant, geslepen en volhardend.

Het waren de groenen die als eerste bij De Wever mochten langskomen.  Groen!-voorzitter Wouter Van Besien meldde na afloop van zijn gesprek dat de informateur nog steeds op maandag zijn opdracht hoopt te volbrengen en met een rapport naar de koning wil. Tegen dan wil hij weten met welke partijen hij rond de onderhandelingstafel gaat zitten. Van Besien herhaalde nog dat hij het lot van Groen! aan dat van Ecolo verbindt. Voor Ecolo-voorzitter Jean-Michel Javaux is dat geen absolute voorwaarde. Van Besien benadrukte dat De Wever zeer concrete voorstellen op tafel heeft gelegd en over de staatshervorming een aantal ideeën heeft afgetoetst. Voor Ecolo-covoorzitter Jean-Michel Javaux is het nog te vroeg om zich uit te spreken over coalities. Javaux sprak meer dan een uur met De Wever.

a9f49

Geen LDD, PP en VB

Na de groenen kwam CDH-voorzitster Joëlle Milquet langs. Zij vertrok achteraf zonder een verklaring af te leggen. 

Het wevertje en hij weefde voort en pikt  de draad weer op met de Open VLD-voorzitter Alexander De Croo, zijn SP.A-collega Caroline Gennez en CD&V-interimvoorzitter Wouter Beke. Zij mogen anderhalf uur blijven.

Zoals bekend staan Lijst Dedecker, de Parti populaire van zakenadvocaat Mischaël Modrikamen en Vlaams Belang niet op het lijstje genodigden. Dat zij geen uitnodiging in de bus kregen, getuigt volgens die laatste partij van weinig respect voor de parlementaire democratie. 'De Wever past het cordon sanitaire strikt toe', luidt het. Vandaar dan ook de kunst van het weven: met de juiste 'cordon', het juiste weefsel.

 

kenia_tanzania.1138794000.p1030110

16-06-10

Regeren bij het vallen van 't blad

De Wever zegt in het weekblad Knack dat hij hoopt op een regering tegen 1 september. "Géén deadline", benadrukt de partijwoordvoerder. "Maar september - begin van de maand, later in de maand, dat maakt niet echt uit - moet toch een redelijke termijn zijn. Een regering als het parlementaire jaar weer begint, dat is de normale tijdspanne. Het heeft geen zin om de regeringsvorming eindeloos te rekken. Als de politieke wil aanwezig is, dan is het mogelijk om op tijd te landen. Als die politieke wil niet aanwezig is, dan heeft het ook geen zin om zoals in 2007 aan therapeutische hardnekkigheid te doen."

Eerste ontmoeting
De Wever en Di Rupo hebben elkaar gisteren ontmoet op een geheime plaats. Ook de inhoud van het gesprek is geheim gehouden. Het was een kennismakingsgesprek, luidt het. De twee winnaars kennen elkaar niet zo goed, het is nodig om elkaar af te tasten en te kijken hoe groot de verschillen zijn die ze zullen tegenkomen om eventueel te kunnen samenwerken.

"Wij hechten veel belang aan een goeie start", zei de woordvoerder van de PS. Ook N-VA benadrukt de nakende regeringsonderhandelingen, die informeel al op gang werden getrapt door de ontmoeting tussen De Wever en Di Rupo, niet te willen hypothekeren.

bron: de morgen, destandaard