16-04-11

Belgen in BAFICI

Het is en blijft inderdaad een probleem. De Belgische cultuur vindt zo moeilijk zijn weg in eigen land. 10.000 km verderop zit de zaal barstensvol voor een kinderfilm van Belgische makelij, dit tot twee maal toe en dit voor twee Belgische films, die ik in het internet op belgische sites nauwelijks terugvind. A pas de loup, een film van de familie Ringer, met kleine ringer Wynona in de hoofdrol en wat voor een hoofdrol.

Belgische films vinden niet makkelijk hun weg naar BAFICI, het filmfestival van de onafhankelijke film in Buenos Aires. Misschien komt het omdat het te ver is, misschien omdat het over een Spaans sprekend publiek gaat? Ik denk niet dat dat het probleem is. De kwaliteit zeker niet, want de Argentijnen die zeker experten zijn in culturele aangelegenheden zoals literatuur en film, kennen België heel goed. De gebroeders Dardenne worden hier haarfijn ontleed in de filmscholen. Argentijnse cameramannen en regiseurs sparen alles bij elkaar om naar de filmschool in Brussel te reizen, al is het maar om er even stage te lopen of gratis mee te mogen werken aan een film van de studenten. Ze kennen de Belgische film heel goed en waarderen hem als topklasse. Toch is de brug naar de officiele wegen iets te ver, ambassades, culturele ministeries, ze werken te weinig mee. Als er dan een film door de mazen van het net dwarrelt, is de redactie er als de kippen bij om hem te zien. Dit jaar konden we gelukkig alle Belgische producties meepikken die we wilden, soms vallen de programmaties samen en moeten we kiezen.

A pas de loup

Cathy (Wynona Ringer) is verdwenen. Heimelijk heeft het meisje zich in het bos teruggetrokken om haar ouders te testen hoe lang het zou duren voor ze haar afwezigheid zouden opmerken. "Volgens mij merken ze gewoon niet dat ik er niet ben en gaat hun leventje gewoon verder."

In het bos vindt ze een vriendje, een vis die ze vangt en bewaart in een emmer met water. Ze vangt er pieren voor, eet er zelf ook een paar, bouwt een hut en vlucht voor een grote hond. Olivier Ringer, de regiseur, speelt de vader en Macha Ringer de moeder. Iedereen zoekt haar, Cathy blijft goed verborgen bij haar vriendjes in het bos.

 

Het script is bijzonder origineel, de fotografie getuigt van een kinderlijk getraind oog en het hoofdpersonage zet een geloofwaardige rol neer. Cathy leert met een kinderlijke ernst de natuur en haar omgeving kennen. Ze rafelt de wereld om haar heen met veel respect uit elkaar om zo de ingewikkelde grotenmensenwereld begrijpelijk te maken. De dagen die de doorbrengt in het bos, ontdekt ze het leven zoals het is: mooi, simpel en vol vrolijkheid. Haar vader zoekt haar zonder ophouden en zij wil enkel dat hij op houdt haar te zoeken, tot ze doorheeft dat hij dat misschien niet wil. De rode draad brengt haar terug thuis.

"Ze binden me vast. Ze denken nu dat ik veilig ben, nu kunnen ze me weer vergeten, want ik zit vast in de veiligheidsgordel van de auto. We rijden naar het platte land, daar vergeten ze zelfs zichzelf, mijn ouders, en ze zeggen dat de lucht er goed is voor mij. Hoe weten zij dat? Zouden ze het kunnen zien aan mij wat goed voor me is? Want vaak denk ik soms dat dingen die goed voor me zijn helemaal niet goed zijn voor me. Ik heb soms mijn twijfels dat ouders dat echt wel weten. Zouden ze er voor gestudeerd hebben?"

 

Heel de film door zien we de wereld langs kinderogen. De volwassenen spelen er een zeer geringe rol in, ze zijn er alleen als Cathy dat toelaat en op de manier dat zij het wil. A pàs de loup is een sprookje, in tekst, acteertalent en in fotografie. Als je even kind wil zijn, koop dan een groot pak chips en ga deze film huren, zet heel de familie rond de de televisie en .... geniet.

De tweede film die furore maakt is een Belgische co-productie: Allez Raconte! Hij zal waarschijnlijk de kinderprijs winnen, maar daarvoor moeten we nog een nachtje slapen.

09:11 Gepost door De Redactie in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.