15-04-11

Nieuw filmgeluid

Een namiddag samen met de toekomstige filmmakers van Argentinie en omstreken. Het podium zit helemaal vol. Dit jaar werd er door de selectiemakers vooral gekozen voor veel beginnend materiaal uit de Argentijnse cinescholen. Argentinie heeft een uitzonderlijk hoog niveau van filmopleiding. Er zijn ook verschillende scholen op universitair niveau, dit in Buenos Aires, Cordoba, Santa Fe en Patagonië. De scholen worden bezocht door afgestudeerden uit naburige landen.

Dit jaar heb ik me ook vooral toegelegd op het Argentijnse werk. De meeste werken van deze jongeren heb ik dan ook gezien, buiten de eerste week toen ik door ziekte geveld ergens op apegooien lag. De jongeren stellen zichzelf even voor:

Karin Idelson: zij maakte een cancion de amor, zij is actrice en leverde nu in eigen productie haar eerste film af. Ze is autodidact. Ze deed alles zelf: filmen, audio, acteren, knippen. Ze heeft zelf geen opleiding gevolgd als cineast, maar geeft wel les in de cineschool in BA. Ze kreeg heel veel hulp voor tijdrovend werk van haar studenten. Het moeilijkste vond ze het knippen, daar kroop veel tijd in omdat ze tijdens het proces eigenlijk eerst moest leren hoe ze het moest doen. Er is genoeg en degelijke software voorhanden om te knippen, maar je moet toch eerst die software onder de knie krijgen. Op de vraag welke fout ze niet meer zou maken bij haar tweede film, zegt ze dat ze zich nooit meer zo blind in de strijd zou werpen. Ze zou eerst meer fondsen bijelkaar zoeken, hoewel, bedenkt ze zich daarna: 'dan komt er misschien nooit een tweede en dat zou ik heel jammer vinden.'

Levy, dat zijn twee broers, ze staan de laatste dagen nog steeds aan kop in de Internationale selectie. Waarschijnlijk zullen ze winnen. Dit met de film: 'Novia, madrina, 15'. Een film over het atelier van hun vader in Once. In het atelier van de familie maken ze bruidskleding, en kleding voor het feestje van 15-jarigen. Hij staat vooral versteld hoeveel mensen er spontaan hun hulp hebben aangeboden om hen te helpen. Zelfs uitstekende muzikanten speelden voor hen live muziek tijdens de set, buurvrouwen brachten eten voor de crew, werknemers waren figuranten, het was voor hen een ongelooflijke levensles dat mensen er zijn voor elkaar.

El Tren de Paraguay, is een film van de jonge Paraguayaan die in Argentinie afstudeerde aan de filmschool in Buenos Aires. Hij werkte voor de tv in Paraguay en voor verschillende cineasten uit hetzelfde land. Mauricio Rial Banti maakte zijn eerste film terwijl hij leefde op de 'road'. Hij sliep in een auto, samen met het 8hoofdige team, ze dronken water uit de kraantjes die ze vonden op de straat of aan de winkels en flatgebouwen die gebruikt worden om de stoep te kuisen. Ze aten vruchten van de fruitbomen die ze onderweg tegenkwamen. Ze deden hier en daar jobkes om wat centen bij elkaar te krijgen voor materiaal voor hun film. De film kwam er en ze zijn er apetrots op. Het thema is een Latijns Amerikaans thema: het treinspoor. Op het einde van de 19de eeuw was het de trots van deze landen, nu zijn de stations vervallen, kapot en verlaten. Hier en daar gaat er wel eens een stem op om de treinen te reactiveren, maar het is meer een gefluister. Van dat gefluister maakte Mauricio een prachtfilm.

Op zijn weg langs het verlaten treinspoor van Paraguay tot in Argentinie, kwam hij zoveel mensen tegen die hem een helpende hand toereikten dat hij op den duur verlegen werd en zelfs hulp moest weigeren. Hij beschouwt deze film als zijn wijste levensles.

Casabé heeft reeds veel internationale prijzen gewonnen met zijn korte films. Dit is zijn eerste lange film. Een film over sport, over voetbal, over voetbaljournalisten. Casabé nam deze film op met steeds dezelfde band. Een stuk opnemen, goedkeuren en terug overnemen, nadat je het gesaved hebt op dvd. Een moordend werk, werk van een arme cineast, zegt hij zelf. Hij kreeg wel hulp van Spaanse en Duitse productiehuizen. 'Ik heb geluk gehad en kreeg mijn financien makkelijk bij elkaar, misschien omdat het over voetbal ging en omdat ik Argentijn ben, ' lacht hij.

206404_10150166201798601_57096968600_6807095_4871699_n.jpg

Las Piedras 700, deze film bracht me even in de war. Het begin is adembenemend. Je zit op een boot, ttz de camera zit vast op een boot en je vaart als toeschouwer op de rivier, in de bochten word je zelfs een beetje zeeziek. Ik herkende hier en daar passages, het was een deja-vu, heel raar, tot ik doorhad waar Las Piedras 700 op sloeg: het buurhuis van het cultureel centrum waar ik geregeld langs ga in de Delta. Daar speelde het verhaal zich af van Roman Cardenas. Hij vertelt het beklemmende verhaal van het leven in de delta, als koppel dat geen koppel meer is, de leegte in het leven, voor de ene een roep tot zelfdoding, voor de andere een roep tot verandering. Cardenas studeerde af aan het instituut van cine-onderzoek. Hij wordt in zijn eerste film ook geholpen door zijn medestudenten. Ze hebben geen ervaring en gaande weg leren ze eigenlijk hoe je een film moet maken. Het is vooral de creativiteit dat hen doet zegevieren, creativiteit dat hen veel geld doet uitsparen en een low budgetfilm een bijna-zonder budgetfilm maakt.

Een voor een zijn het goede stielmensen. Ze weten waarmee ze bezig zijn, ze weten hoe ze problemen moeten aanpakken. Niet dat ze dat allemaal op school hebben geleerd, wel gaande weg. Al doende leert men, als je het relaas hoort van deze mensen, is dat een statement. Ook de solidariteit, de samenhorigheid, het helpen, leert hen dat gelijk welk werk in je leven teamspirit nodig heeft. Ze zijn niet te stoppen, deze jongeren, om aan de zaal te vertellen dat als je echt iets wil, je altijd slaagt. En dat was zeker een mooie boodschap deze middag.

 

 

 

05:32 Gepost door De Redactie in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.