12-02-11

Egypte vrij?

In The New York Times stelt journalist en schrijver Thomas Friedman dat er vermoedelijk "een heleboel verontruste koningen en autocraten zijn, van Noord-Afrika tot Myanmar tot Peking". Volgens Friedman kan de wijze waarop de democratische beweging in Egypte opereerde elders navolging krijgen. "Het begon met jongeren en het werd mogelijk gemaakt door Facebook en Twitter", aldus Friedman. De journalist noemt de succesvolle strijd vooral bijzonder omdat die is gevoerd zonder steun uit het buitenland. (anp/mvdb)


Het begon in Tunesie, Egypte volgde en zette de revolutie voor vrijheid en democratie helemaal in kleur. De Arabische wereld maakt zich klaar voor een nieuwe visie op de pan-Arabische sociale beweging gebaseerd op sociale gerechtigheid en vrijheid. Het voorbeeld van Egypte galmt zwaar na in heel de Arabische wereld. Het is mogelijk om op te staan en verandering te eisen, autoritaire regimes opzij te zetten door de macht van het volk. De corruptie van deze regeringen kent de laatste dagen een grens: de tolerantie van de mensen voor de politieke elite is op.

De Arabische wereld reageert solidair met het Egyptische volk. De revolutie daar wordt gezien als een begin van een nieuw tijdperk. Egypte stelt nieuwe regels op, niet alleen in eigen land, ook in andere. In de jaren 50 en 60 werd de Arabische wereld ook opgeschud door revoltes, dezer dagen werden weer de foto's van Nasser bovengehaald. Toch is er een wezenlijk verschil nu, de jongeren waren niet eens geboren toen Nasser stierf in 1970, toch is hij weer een symbool geworden. Toen was de Pan-Arabische beweging een opstand tegen de buitenlandse inmenging van het Westen en de invoering van de staat Israel in 1948. Vandaag gaat het rechtstreeks naar hun eigen leiders, de Arabische leiders van vandaag en hun onrechtvaardige verdeling van de welvaart, gebrek aan democratie en vrijheid.

Vandaag zijn we getuigen van een vrijheidsbeweging die beheerst wordt door een eigenwaarde en Arabische cultuur. Het westen heeft in deze discussie niet veel te zien. Het Arabische volk komt op voor hun emancipatie, het groeien in een wereld die zij zelf willen inkleuren. Het gaat veel verder dan gemakkelijke slogans tegen het imperialisme, het protest zit dieper en heeft veel meer waarde. Zij kijken in eigen hart en willen niet slapen gaan. Men vecht voor een volwaardig bestaan en respect voor een betere samenleving. Zij hebben bewezen dat loze slogans niet meer helpen, dat het uur van de waarheid gekomen is en de Arabische maatschappij kracht en gerechtigheid in zich heeft om te bestaan.

De gebeurtenissen in Egypte en Tunesie tonen aan dat het mogelijk is om op te staan tegen het vertrappelen van mensenrechten in hun land door hun eigen mensen. Het was niet de oorlog in Irak en de internationale strijd tegen Iran die deze mensen op straat bracht, het was de autoritaire macht van hun eigen leiders die hen kracht gaf om voor zichzelf op te komen. Palestina, Iran en de isolatie van Irak is voor hen een resultaat van hun eigen politieke elite, niet echt van buitenlandse inmenging. Als zij de zaken op een rij hebben en democratisch ingesteld zijn, kunnen deze dingen niet gebeuren. Dat is de tendens van het pan-Arabische protest van dezer dagen en het verschil van de revoltes uit de jaren 50 en 60.

De rest van de landen die vandaag solidaire protesten organiseren voor Egypte en hun bevolking, komen op tegen hun eigen leiders. Sommige hebben dat reeds begrepen. Er zijn veranderingen op til, niet alleen in Tunesie en Egypte, de rest volgt als een lawine. De roep om gehoord te worden kan niet meer gestopt worden, lezen we in de krant Al Jazeera. Er moet onderling gepraat worden en veranderingen moeten doorgevoerd worden, er is geen weg meer terug.

In Algerije zijn er protesten aan de gang vandaag. Analysten zeggen dat de Algerijse regering geleerd heeft uit de Egyptische toestand en zij een sociale verandering kunnen doorvoeren met een socialere verdeling van de inkomsten van olie en gas, wat waarschijnlijk ook zal gebeuren. Amnesty International vraagt aan de regering van Algerije om het volk de kans te geven om hun solidaire stem te laten horen met de vrijheid in Egypte en roept op om deze protesten geweldloos te laten verlopen. De regering van zijn kant zegt dat ze werk maken van sociale woningen en het creeren van werk, zij werken ook aan de verbetering van de publieke service naar het volk toe.

Andere Arabische landen hebben ook reeds veranderingen doorgevoerd: Jordanie: Koning Abdullah heeft zijn eerste minister opzij gezet en vervangen na enige protesten. In Yemen heeft President Ali Abdullah Saleh beloofd aan de oppositie dat hij zich niet meer als presidentskandidaat zal opstellen. In Bahrain zijn er ook reeds concessies gedaan naar het volk toe. Er werd beloofd om het sociaal budget van het land opmerkelijk op te trekken. Activisten roepen op voor een geweldloze betoging voor 14 februari, de verjaardag van de grondwet in Bahrain.

(Al Jazeera)

12:21 Gepost door De Redactie in samenleving | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.