07-02-11

Egypte en EU

Met een aantal vergaande concessies heeft de Egyptische vicepresident Omar Suleiman zondag geprobeerd de angel uit de straatprotesten te halen. Suleiman voerde in Caïro voor het eerst overleg met een brede vertegenwoordiging van oppositiegroepen. Ook de officieel verboden Moslimbroederschap nam deel aan de besprekingen.
Suleiman, die nu aan de touwtjes zou trekken, stemde in met intrekking op termijn van de gehate uitzonderingswetten die sinds het aantreden van president Mubarak van kracht zijn. Ook ging hij akkoord met de instelling van een commissie die snel met ingrijpende grondwetshervormingen moet komen.

Ondenkbaar
Deze en andere concessies waren enkele weken geleden nog volstrekt ondenkbaar in Egypte. Ze lijken bedoeld om de oppositie te paaien en de buitenlandse druk te verminderen. Op zaterdag trad ook de top van Mubaraks NDP-partij af, onder wie zijn zoon Gamal. Aan de belangrijkste eis van de oppositie, het vertrek van Mubarak, wordt niet voldaan.

De tienduizenden demonstranten die zondag opnieuw bijeenkwamen op het Tahrirplein in Caïro reageerden dan ook niet enthousiast. 'We gaan niet weg zolang hij niet weg is', schreeuwden de betogers. 'Wij zijn vastbesloten door te gaan', zei Khaled Abdul-Hameed, een vertegenwoordiger van de demonstranten. Oppositielid Mohamed ElBaradei, die niet door Suleiman was uitgenodigd, noemde de besprekingen 'het begin van een dialoog'. Maar ook hij eiste het snelle vertrek van Mubarak. Een lid van de Moslimbroederschap sprak van 'goede intenties'.
Het overleg kwam op een dag dat het normale leven weer enigszins op gang kwam in Caïro. Sommige scholen gingen weer open en bij banken stonden mensen in lange rijen. Ook openen meer winkels de deuren.

Een hoge legercommandant, Hassan al-Roweny, bezocht het Tahrirplein om de demonstranten over te halen te stoppen met hun verzet. 'We willen dat de mensen gaan werken en dat het normale leven terugkeert', aldus Al-Roweny. De betogers hebben voor deze week opnieuw demonstranties aangekondigd.

Europa is meer betrokken bij de sociale onlusten van Egypte dan de Verenigde Staten, toch houden ze zich meer gedeisd dan de US. Dat is het verschil tussen de buitenlandse politiek van beiden. De reden dat Europa meer betrokken is, is geografisch en demografisch. De Arabische crisis van Marokko tot Jordanie raakt Europa tot aan de grenzen. De traditie van de immigratie naar het Europese continent zijn zij nog meer 'persoonlijk' betrokken. De jonge arabieren die op straat komen in Cairo, Tunesie en Amman hebben vele kozijnen in Madrid, Parijs, Londen, Brussel en Amsterdam. Zij zien het leven in hun moederland veranderen. Velen vluchtten voor de Islamitische dictators en de grote armoede. Als de sociale opstand het haalt in deze landen, zullen velen misschien terugkeren. Als hun landen moderniseren en zij deze modernisering kunnen uitdragen naar Europa, zal dat hun sociale positie veranderen.

Europa is gediend met het slagen van de sociale ommekeer in deze landen. Er is hier een zware maar belangrijke taak weggelegd voor de Europese diplomatie. De golf van protesten zwaait verder uit. In verschillende arabische landen hoor je de stem van het volk roepen: 'trop is teveel'. Toch is er nog een gemis aan sociale samenspraak tussen de opposanten. De democratische oppositie beweging en de sociale groepen zitten niet echt rond een ronde tafel. De samenspraak is belangrijk voor het verder zetten van een protest zonder geweld. Mubarak heeft door de jaren heen veel steun gekregen van het Westen. Om de revolutie een geweldloze kans te geven, wordt het tijd dat dat Westen opkomt voor de onderdrukte en arme bevolking. De Europese diplomatie heeft nood aan mensen die de signalen van de bevolking in een juiste context kunnen plaatsen en de leiders van Europa kunnen adviseren in de juiste weg. De massa op de straat zijn niet georganiseerd en kunnen nog alle kanten uit. Europa houdt teveel afstand en dat is volgens verschillende waarnemers geen gezond teken.

Verschillende organisaties pleiten voor een adviesraad van migranten in het oude continent. De reactie van Europa is bijna beschamend stil. Hun voorzichtigheid is een halsbrekende acrobatie. De Egyptische bevolking is heel duidelijk over wat ze niet willen: Mubaraka, maar over wat ze wel willen vinden ze geen concensus. Hierin kan Europa inspelen en met kennis van zaken, als er een diplomatische wil is. Zelfs de buurlanden van Tunesie, mensen die klaar staan om ook op straat te komen, zouden hulp van Europa enorm apprecieren. Europa is voorbereid op een betere inmeningen dan de Verenigde Staten. Zij hebben een betere traditie in de handel, geven van hulp en migratiestroom. Cultureel gezien staan zij dichter bij de Arabische bevolking. De Verenigde Staten staat te dicht bij de leidende klasse en het leger van Egypte, een inmeningen zou een verkeerd signaal kunnen geven.

Europa kan nu laten zien dat ze flexibel en met kennis van zaken kan inspelen op de bal. We zijn multicultureel genoeg om met kennis van zaken de Arabische revolutie te keren naar geweldloosheid. Waar wacht de diplomatie op om hierop in te spelen?

12:30 Gepost door De Redactie in actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.