23-01-11

Globalisatie, regionalisering, nationalisme

Tegenwoordig krijgen we vanalles rond onze oren. Wat we op z'n minst kunnen zeggen is dat de wereld sociaal en economisch verschuift. Een ander woord dat men zo graag gebruikt is : opinie. Dat is ook weer zo vaag en schuift de schuld dadelijk in de richting van een grote cirkel om je heen: de meerderheid, waar die zich ook bevindt en wie dat dan ook gepeild heeft, geen idee, maar het klinkt wel prachtig: de wereld publieke opinie vindt nu volgens de EU parlementariers dat globalisatie geen deugd is. Globalisatie is geen vies woord, wel een beetje vaag en te weinig ingevuld. En ook te vaak als excuus gebruikt voor besparingen en politieke kronkels.


De publieke opinie is het daarom beu, zeggen vele regeringen. Er groeit een regionale mentaliteit en dat niet alleen in Belgie. Of dat dit een tegenreactie is tegen globalisatie is overduidelijk, of dat dit slecht is, is niet zo duidelijk. In de fysica hebben we geleerd dat er altijd actie-reactie is. Dat is een natuurwet. Uit de spirituele wereld weten we dat alles duaal is, jing en jang. Als de globalisatie sterker in onze wereld doordringt, is het natuurlijk dat er een regionalisering komt als reactie.

Niet alleen sociaal groeit er een regionalisering, of zoals ze het tegenwoordig in Belgie terug noemen, een nationalisme, ook in de economie zien we een verschuiving. New York en Londen commentators vinden het al jaren gewoon dat zij de markt bepalen en uitstippelen. Deze twee megacities zingen de hoogste noten in de financiele markt van de wereld. Zij vinden dat hun ervaring hen het recht geeft om dat zij in alle vrijheid verder te doen. Zij bepalen de marktprijs van de commodities (grondstoffen), zetten de wisselkoers en de goudprijs in de steigers.

Vele processen in wisselkoersen en goud- en grondstofprijzen werden door hen gedicteerd en als standaard aangenomen. Tot ze de financiele crisis op hun dak kregen. Hierdoor smolten vele regionale markten als sneeuw voor de zon. De man in de straat staat nog steeds voor de rekening die met mondjesmaat of soms met overvolle soeplepels, onder de dekmantel 'globalisatie'. gepresenteerd wordt. De regeringen schatten het nog steeds niet goed in. Zij kijken de wereld rond op zoek naar iemand die de factuur voor hem wil verzilveren. Dat noemen zij dan weer globalisatie. Dat is niet altijd negatief. Ze kijken vooral naar de BRIC landen die blijven groeien en de facturen van de rijke industrielanden wel helpen afkorten met hun economische groei. Maar dat wil niet zeggen dat deze industrielanden geen verantwoodelijkheid moeten opnemen.


Er komt een duidelijke verschuiving van prijzensettings. New York en Londen zijn nog de voortrekkers, toch komen China en Brazilie naar voor om kleine en niet onbelangrijke prijswijzingen door te voeren qua voedsel, grondstoffen en zelfs afgewerkte producten. Men zou kunnen zeggen dat de globalisatie nu zorgt voor wrevel bij de politiekers in het Westen omdat de rest van de wereld mee aan de tafel wil schuiven en het niet zozeer de publieke opinie is die tegen de globalisatie is. De opinie, zeer vaag woord en zo in trek bij mensen van de wereldwetstraat, wordt nu naar voor geschoven om de globalisatie van de regio's in te dijken. De echte boodschap van globalisatie is misschien dat het westen niet langer de vrijheid heeft om de economie naar zijn hand te zetten en zij Brazilie en Azie een stoel moeten geven om mee aan de feestdis aan te schuiven. Zeker de Europese unie zal hier rekening mee moeten houden.

 

 

12:05 Gepost door De Redactie in belgische politiek, financieel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.