17-01-11

Internet en privacy

In de cyberwereld sluipt de vraag om rechten en plichten binnen, die in geen enkele grondwet voorkomt. De cyberwereld is het voorbeeld van de globalisatie die vrij wetteloos is. Een van de rechten die er zeker uitspringen is het 'recht om te vergeten'. Dat houdt in dat een persoon zijn internetverleden kan uitvagen, dingen die niet meer relevant zijn over zichzelf, zijn job en zijn private levenssfeer. De Europese comissie is een project gestart om deze persoonlijke bescherming de versterken.


 Al wat we op het internet zetten is open en bloot, niet alleen voor heel de wereld, ook voor de eeuwigheid. De hervorming zal zich vooral richten naar de persoonlijke gegevens die niet voor een ruim publiek nodig zijn. Vooral dat deze profielen verdwijnen van google, yahoo, you tube en de sociale netwerken die meestal al die gegevens vragen. Gebruikers van Facebook en Tuenti kunnen nu reeds eisen dat hun gegevens uitgewist worden en hebben meer controle over hun persoonlijke gegevens. Ook wat betreft foto's, zowel diegene die je er opzette als diegene die je deelde met anderen. Dat lijkt een titanenwerk, maar het is niet onmogelijk.

"iedereen die geen publieke functie heeft of geen publiek persoon is, en geen object zijn voor een publieke relevantie, zouden moeten eisen dat hun gegevens niet zomaar in het net ronddwarrelen." Dat zou het eerste principe zijn van een eventuele 'grondwet' voor het internet, volgens AEPD, de Spaanse organisatie voor bescherming van gegevens en persoonlijke informatie. Zij roepen de mensen op om te vragen of ze meer controle krijgen op hun gegevens die ze ergens in het internet hebben achter gelaten, op blogs, fora, sociale zoeknetwerken en dergelijke.

Dit deed reeds een vrouw wiens naam verscheen in google gelinked aan overspel. Dat werd bij de uitspraak in 1995 in de plaatstelijke krant BOE gedrukt. Normaal blijft dat een dag en daarna is iedereen dat vergeten. Maar bij de digitalizatie van de kranten, blijft dat op het internet tot het einde van je dagen.  En er zijn nog tal van voorbeelden. Zij trokken aan de kar om werk te maken van een wet of tenminste een resolutie om dit te veranderen. Deze vrouw wendde zich tot het AEPD en de organisatie gaf haar gelijk. Zij vroegen Google om de persoonlijke gegevens van de vrouw te verwijderen uit hun zoektermen.

Net zoals een andere zaak, waar een man gearresteerd werd voor de moord op zijn vrouw en voor het gerecht kwam. Dit staat allemaal te lezen op het internet, wel staat er niet bij dat hij daarna vrijgesproken is. Volgens het internet is en blijft hij schuldig. Een andere professor is in zijn studententijd eens opgepakt voor het wildplassen, 30 jaar later, bij het digitaliseren van de plaatstelijke krant, kunnen zijn leerlingen nu op google lezen dat hij een wilde student was. AEPD wil al deze verklaringen bundelen en eisen dat het internet de waardigheid van de mensen respecteert.

Nu is wel de vraag welke informatie uitgombaar is. Men kan de geschiedenis van de mensen niet herschrijven. Nieuwsfeiten blijven nieuwsfeiten. Men kan ook niet de oude gedigitaliseerde kranten afvoeren, het is juist een verruiming dat men ze nu op het internet kan lezen.

Het is zeker nodig om werk te maken van feiten en gegevens die van een persoon op het internet zijn geraakt, zonder zijn toestemming, noch zijn actieve inzet. Dat legt Marc Carrillo uit, professor van de universiteit Pompeu Fabra (Spanje). Als er feiten over hun persoonlijke leven op het internet zijn geraakt door het gevolg van een beschrijving in een archief dat nu publiek gemaakt is, terwijl het eerste privaat was, is een motief om actie te ondernemen. Toch maakt hij een verschil tussen berichten in de pers omdat deze personen betrokken zijn of beschuldigd en veroordeeld zijn geweest voor een crimineel feit. Dat blijft altijd publieke eigendom. Uiteraard als ze hersteld worden in hun eer, moet het internet ook volgen. Het internet mag geen levenslang geven als de justitie dat niet geeft.

Om dit alles in een wet te geven die de wereld rond kan, wil Brussel (EU) een lijst maken van de voorstellen die hieromtrent circuleren. De vicepresident van de comissie verantwoordelijk voor Justitie EU, Viviane Reding, heeft de eerste steen gelegd om hiervoor de burger zelf te raadplegen. Zij wil eerst en vooral de digitale wereld transparant maken en houden, daarna de wet errond weven. "Om een effectieve controle uit te voeren over de gegevens die de wet zal limiteren, is het nodig om al de geinteresseerden te horen en dat is een enorme uitdaging," geeft ze toe.

"Je kan de publicaties over iemand in het internet vergelijken met een simpel voorbeeld: als mijn buurman mijn auto vrijwillig bekrast, geef ik hem aan, en hij wordt berecht, niemand verder weet ervan, dan misschien de directe omgeving. Als dat nu op het internet verschijnt, is het net of ik in zijn tuin een groot bord zou zetten met de feiten die hij gedaan heeft op, dat is barbaars, niet meer van onze tijd. We moeten voorkomen dat dit grote proporties aanneemt in het net."

Er is reeds een website die zich bezighoudt met het verwijderen van valse of schadelijke informatie over personen in het internet: www.salirdeinternet.com, zij zijn gespecialiseerd om informatie van het net te halen. Uiteraard is dit een prive initiatief, in het Spaans, en hangt er een prijskaartje vast. Maar zo kan je al de gegevens rond jou naam uit het net halen.

Laten wij het maar bij de goede dingen houden, onze krant zouden we nooit willen uitgommen...het internet is niet allemaal donker en grijs, er zitten echte zonnetjes tussen en dat maakt het zo mooi.

 

De commentaren zijn gesloten.