15-01-11

Amerika op avontuur in China

Amerika en China kwebbelen al een tijdje onder elkaar. De ontmoeting tussen de twee respectievelijke presidenten komt dichterbij. De administratie rond het paar werkt naarstig om de groffe plooien een beetje glad te strijken. Er is zelfs een positieve noot te bespeuren. Toch is de achterban van deze twee presidenten gekant tegen een eventuele samenwerking. De meerderheid van de Chinezen die niets met de regering te maken hebben, zien in de Verenigde Staten een dominante figuur die de groei van China wil tegenhouden. De strategische denkers in de Verenigde Staten wezen reeds herhaaldelijk malen op de globale economische greep van China en hun militaire groei.

Kinsinger, Minister van Staat van de USA in de jaren 70, roept op om langs beide zijde de kalmte te bewaren. De globalisatie en de moderne technologische groei duwen de Verenigde Staten en China naar elkaar toe. Een koude oorlog tussen deze twee grootmachten is uit den boze, zo schrijft hij in de Washington Post. Een koud conflict tussen deze twee zouden wel eens andere regio's mee kunnen betrekken in het kiezen van kampen, waardoor er internationaal een spanning zou groeien waarmee niemand gebaat is. Er zijn dingen waarover deze twee dringend moeten praten, zeker als we kijken naar de thema's van de nucleaire wapens in de wereld, het milieu, energie en de globale klimaatsverandering.

Deze thema's moeten wereldwijd aangepakt worden, als twee machten zo groot als de USA en China hierin niet kunnen praten met elkaar, zou dit nefast zijn. Als twee machten groeien, zorgt dit altijd voor een spanning, legt Kishinger uit. Als we kijken naar de groei van de Verenigde Staten in het begin van de 20ste eeuw, Rusland en de koude oorlog, het conflict tussen Engeland en Duitsland, kunnen we beter leren uit deze geschiedenis. Europa heeft bewezen dat je kan groeien zonder militaire spanning op te wekken. De diplomatie van Europa leert ons dat er een zero-spanning relatie mogelijk is. Deze houding zou USA ook moeten aannemen. Er zijn items waar de twee grootmachten wel in overeen komen, wat ze nu nodig hebben is een gemeenschappelijk concept in hun interactie. Gemeenschappelijke interesses helpen om toch met elkaar te praten, niettegenstaande je lijnrecht tegenover elkaar staat. Dat is geen gemakkelijke taak. Dit vraagt een bewustwording van globalisering in de achterban van de twee naties en samen een visie op te bouwen naar de wereld toe. Dit klinkt als een utopie. Noch de Verenigde Staten, noch China hebben veel ervaring in deze opdracht. Zij waren sterk in hun regio en ontweken elkaars vaarwater, dat is nu niet langer mogelijk. De nationale bewustwording naar elkaar toe is dringend aan de orde en kan de twee gemeenschappen veel waarden bijbrengen. Verzoening is een tweerichtingsstraat. Dit is de grootste uitdaging van de Sino-American relatie naar de toekomst toe.

De Amerikaanse samenleving ziet het als een natuurlijk proces dat zij hun succes naar het buiteland uitdragen. China ziet zijn ecomonische en sociale groei als hun eigen succes, zij zijn hun eigen helden. De geschiedenis van Amerika vertelt dat de internationale zaken werden gedirigeerd zoals zij het zagen. Zij hadden heel vlug hun internationale politiek in eigen handen in het buitenland. In China is het idee van een sovereine evenwaardige staat onbekend, zij zijn en waren steeds de helden in eigen land. Zij hebben voor 1861 nooit een buitenlandse minister gehad. Er bestond sinds kort geen 'wereld' voor de Chinezen. Amerika bekijkt een probleem bijna altijd als oplosbaar, China gelooft dat er maar een paar problemen zijn die een ultime oplossing hebben. Amerika heeft een probleem-oplossing politie, terwijl China comfortabel is met het behandelen van tegenstellingen zonder er een oplossing tegenover te stellen.

7w8l.jpgDit zorgt voor een moeilijke diplomatieke bespreking. Daar komt nog boven op dat China de jaren van vernedering niet vergeten kan. Zij zijn zeer gevoelig voor de kleinste vorm van obstinaat volhouden en herhalen van zaken die zij al als onoplosbaar hebben gecatalogeerd en ondervinden dit als een vorm van no-respect naar hun visie toe. Het einddoel van de beginnende gesprekken naar een samenwerking toe, zou moeten berusten in het begrijpen van elkaar, zonder elkaar daarom gelijk te geven. China verwacht dit ook niet. Wel zou de diplomatie een weg moeten zoeken via gemeeschappelijke interesses om vandaar uit verder te gaan. Het is misschien beter om niet over een samenwerking te spreken, wel over een joint-venture, samen het avontuur aangaan.

 

14:54 Gepost door De Redactie in actualiteit, milieu | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.