16-01-11

Ambtenaar van de VN op de koffie

GAZA CITY (Ma'an) --Een humanitaire ambtenaar John Ging was in Ruanda tijdens de genocide. Hij was in het voormalige Joegolavie tijdens de ethnische zuiveringen. Hij twijfelde niet om naar Israel te gaan in volle Gaza crisis. Hij is een voormalige kapitein van het Ierse leger en directeur van de Verenigde Naties, nu op het moment actief in de Gazastrook. Hij coordineert het netwerk van de helpende organisaties die zich bezighouden met de Gaza bannelingen die uit hun land gezet zijn in 1948 toen het Israel werd.

Hij was tijdens de airstrikes van Israel in 2008-2009 actief in het veld om de aanvallen te veroordelen in naam van de Verenigde Naties. Ging is die rare eend in de bijt van het ambtenarenwereldje die hun rug niet draaien naar moeilijke opdrachten. In een intervieuw met hem, geeft hij ons een inzicht in het werk van zulke ambtenaren die eigenlijk werken voor heel de wereld, in dienst van de Verenigde Naties, soms een ver van ons bedshow. Hij spreekt over de vrijheid dat deze ambtenaren hebben om hun eigen opinie te vormen. Die van hem is allesinds heel speciaal. Hij werkt op de zenuwen van Pro-Israel personages en op die van de pro-Palestijnse activisten. Hij veroordeelt zowel de Israelische blokkades als de acties van de Palestijnen tegen het instituut Israel. Hij begrijpt als geen ander het diemma om humanitaire hulp te gebruiken of misbruiken voor politieke doeleinden, wat inhoudt dat je mensenrechten vergeet of over het hoofd ziet.

Hij vertelt:

"Het negeren van mensenrechten, de onrechtvaardigheid door de jaren tegen de Palestijnse bevolking is de kern van al de andere problemen." zegt hij. Het menselijke probleem in de regio is gebaseerd op de negatie van de mensenrechten van de Palestijnen. "Het belangrijkste voor de Palestijnen is rechtvaardigheid. Dat is onze prioriteit, het herstel van de Palestijnse fundamentele mensenrechten in al zijn vormen."

"Er werd in maart 2009 door verschillende landen een heropbouw van Gaza beloofd. Er is enorm veel geld voor handen om dit op touw te zetten. Maar er is geen toegang tot programma's van heropbouw, daarom komt het geld ook niet ter plaatsen. Toegang is de sleutel. Sinds 2007, de invoering van de blokkade, ligt alles stil en wordt alles onmogelijk omdat er geen toegang is voor organisaties en hulpprogramma's. Fysiek kan er ter plaatse niets gedaan worden. Alles draait rond het isollement van Palestina. Sinds juni hebben we een gelimiteerd UNO project in samenwerking met andere internationale organisaties om tenminste het schoolsysteem terug op gang te krijgen. Er zijn nu 6 scholen goedgekeurd en zij gaan kortelings open. Het aantal dat nodig is , is 100. Dit om je een idee te geven van de gelimiteerdheid van het project. Dat kan je doortrekken in gelijk welke area: gezondheid, sociale en psychologische opvang. 7% van onze geplande projecten worden goedgekeurd en uitgevoerd in de laatste 8 maanden. Dat wil zeggen dat er 93% blijft liggen.

Elke percent is echter welkom, toch is ons hoofddoel de grote context. Er 'leven' hier 1.5 miljoen mensen in onaanvaardbare omstandigheden, hun leven is totaal vernield, het dagelijkse leven is ondraaglijk, en dit allemaal door de blokkade, door het isolement. Wij blijven volhouden dat de blokkade illegaal is, dit in het licht van de internationale wet en conventies. Boven dat al is het ook nog eens onmenselijk, en contr-productief om enige veiligheid of stabiliteit op te bouwen om maar te zwijgen van enige vredesbesprekingen. Het is dus niet alleen slecht voor de Palestijnen, het is ook slecht voor de staat Israel zelf. Om dit te keren zullen er meer noodzakelijke hulpprogramma's moeten komen, internationale, politieke en regionale. De impact van deze blokkade moet beter begrepen worden. De politiek langs beide zijden en de internationale spreekt zich nog te vaak tegen. Ze zeggen één ding en doen een ander. Beide zijden werpen bewijzen op de tafel om hun gelijk te verdedigen. Dit is heel verwarrend en is naast de kwestie. Niemand durft open en frank te praten. Toch is de waarheid heel simpel. De beste manier om deze situatie rechter te trekken is om zelf te gaan kijken, ter plaatse en je eigen persoonlijke mening te vormen, zelf je conclusies te trekken en niet te luisteren naar wat de regio politiek ons wil voorkauwen. Het is ook niet zo dat we in termen van 'uitdagingen' moeten praten, wel in voorzichtige woorden van 'kansen'.

Ik spreek met Israeleische politiekers van alle niveau's, van ministers tot de legertop tot de gewone mensen in de straat die persoonlijk geconfronteerd worden met de situatie. Mijn ervaringen zijn dat als je met deze mensen spreekt, zij een humane en eerlijke indruk maken. Het is het doombeeld van de politiek dat het probleem is, niet de mensen zelf. De mensen die geconfronteerd worden met de knooppunten op een dagelijkse basis willen iets veranderen, zij willen het nodige materiaal naar Gaza brengen, zij werken daar hard aan. Het wordt ergens anders tegengehouden.

En dat is het monster van de politiek en die gene die de politieke sfeer creeeren, daar moeten we ons op focussen. De politiek is in deze regio een monster geworden, ons doel is om er terug een menselijke kant aan te geven, om een tekening te maken van 'goede bedoelingen'. Als we dat klaarkrijgen is de positieve draai niet ver meer af. Eigenlijk zitten de mensen langs beide kanten te wachten op dit teken van de 'politiek'. We zien reeds een positieve, ook al is het zeer klein, wending. We mogen die niet overroepen, maar er is er één. En die kan een weg wijzen. We riepen al jaren voor een verandering, en die is nu op komst. We moeten daarom kort op de bal spelen. De mensen van Gaza wachten vol ongeduld op de concretisering van deze verandering, hoe klein ook.

Als ik kritiek krijg van beide zijde, weet ik dat ik op een rechte lijn loop. Het gaat er mij niet om om me geliefd te maken, ik wil werk maken van opbouw voor mensen die het nodig hebben, ik hou me niet bezig met religie, taal of politieke voorkeur. Ik wil de waarheid, of liever de realiteit onder de aandacht brengen, want er is nog een verschil tussen waarheid en realiteit. Laten we daar duidelijk over zijn. Ik ben hier nu 5 jaar om de mensen van de Gaza toegang te geven tot materiaal en gelden om hun land terug op te bouwen. Mijn werk is tussen de mensen, ik ga niet de advocaat spelen ter verdediging van gene of andere. Dat is niet het werk van de Verenigde Naties. We werken aan een positieve omgeving, en daar passen uiteraard blokkades niet in, zij werken de positieve energie tegen, voor de ene als voor de anderen. De mensen van Israel als van Palestina die met dit probleem te maken hebben, weten dat maar al te goed. Ik ga niet de politiek verdedigen die wel of geen blokkades willen, ik verdedig wel de leefbaarheid van de mensen die er dagelijks mee te maken hebben, of dat nu mensen zijn van Israel of Palestina, dat maakt mij niet uit.

Voor de blokkades gingen er duizende mensen van Palestina naar Israel om er te werken, dat was een positieve impact voor de twee partijen. Ze leerden elkaar zo ook kennen, en dat is altijd het begin van verstandhouding. Dat is nu terug afgesneden en dat wil ik terug opbouwen. Ik sta achter orde, wet, vrijheid en respect voor de mensenrechten, dat is alles. Als anderen er een andere kijk op hebben, is dat hun probleem, ik praat niemand naar de mond. Iedereen in de VN weet hoe ik denk en hoe ik praat. Het is ook niet mijn visie omdat ik bij de VN werk, het is mijn persoonlijke visie, als mijn werkgever mij zou opleggen hoe ik moet denken of tegen de wereld moet aanzien, zoek ik wel een andere job. In de VN vind ik me thuis, ik kan mijn visie uitwerken en moet geen kampen kiezen.

Ik geef intervieuws aan Palestijnse kranten, Arabische, Joodse pers, het maakt mij niet uit, wel wil ik het persoonlijk doen en niet via de telefoon. Ik wil mijn mening zeggen in de omgeving waar ik werk, en wil ook dat de journalist die het registreerd daadwerkelijk ook in die realiteit staat als hij naar me luistert. Sommigen willen van me horen dat ik een boycot tot Israel promoot, niets is minder waar. Dat zou vechten met dezelfde wapens en daar doe ik niet aan mee. Ik vecht met de wet, de vrijheid het respect voor de humanitaire zijde, boycots, blokkades en zovoort passen daar zeker niet in. 

De defacto regering van Palestina respecteert het werk van UNRWA, ons werk. Dat is toch mijn ervaring. Zij respecteren onze operaties en onze integriteit. Zij mengen zich niet in ons werk. Zij zorgen wel voor een veilige omgeving zodat wij ons werk kunnen doen. Dat is een deel van de positieve hervormingen die ik hier nu aanvoel en ik ben zeker dat dit alleen maar zal verbeteren. De kritiek die we krijgen dat we een parallele regering zijn in Palestina is niet correct. Wij, de VN 'dient de Palestijnse vluchtelingen' Wij 'dienen' (serve) wij regeren niet, wij stellen de orde en de wet niet, wij zijn niet verkozen.

Wij luisteren naar wat de vluchtelingen nodig hebben. Dat tekenen we op, daarna luisteren we naar wat ze van ons verwachten en we doen ons best om daarin tegemoet te komen. Dit om onze service te verbeteren en te toetsen aan de dagelijkse nood van deze mensen. Wij dicteren niet wat zij nodig hebben. Onze hulp is nooit authoritair. Ik ben heel strikt in de term: dienen. Dat weten mijn mensen maar al te goed: dienen is in dienst staan van, niet opleggen wat goed zou kunnen zijn. Vaak stellen mijn mensen wel de vraag dat een hulp soms nutteloos is en we misschien beter dingen practischer aanpakken, maar als dat niet de wens is van de hulpbehoedende, dan is dat zo, en moeten we die wens respecteren.

Onze focus is educatie. Het is door educatie dat je je leven kan aanpakken. Daarom is de ontwikkeling van het schoolsysteem in Palestina zo belangrijk. Educatie geeft hoop aan mensen, laat kinderen de kans zien om anders te leven. Door hun opleiding leren zij ook beter hun rechten kennen en kunnen ze met kennis hiervoor ijveren. 6 scholen zijn al open, nog 94 te gaan.

 

16:35 Gepost door De Redactie in samenleving | Permalink | Commentaren (0) | Tags: palestina, israel, midden oosten, verenigde naties, unrwa |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.