18-01-11

Ego Faber

Trouwe lezers weten dat we gek zijn op de uittekening van nieuwe generaties. Met de snelheid waarmee onze maatschappij verandert in deze technologische eeuw, verandert ook de sociale tekening van de generaties. We hadden al de milleniums, de metrosexuelen, de jobhoppers, Leak-generatie en waarschijnlijk nog een paar. Zelfs wij kunnen het niet goed meer bijhouden. Nu is er weer een nieuwe generatie bij. Ze werd door Maurice Seleky onder het doopvond gehouden als Ego Faber.

Elke generatie heeft haar eigen roman. Ego Faber is het nieuwe over de generatie van diegene die opgegroeid zijn met het internet en de technologische snufjes uit onze tijd.

Intervieuw verschenen in Stampmedia:

 

Seleky: "Het heeft me altijd gefascineerd dat iedere generatie jongeren van zichzelf vindt dat ze bijzonder is. In de jaren 20 was er een groep jonge schrijvers die zichzelf de 'Lost Generation' noemde: Ernest Hemingway en F. Scott Fitzgerald verwerkten de trauma's die hun leeftijdsgenoten overhielden aan de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog."

"In de jaren zestig en zeventig groeiden jongeren op in toenemende welvaart, toegezongen door The Beatles en The Rolling Stones. Ze zijn de kinderen van de 'Baby Boom Generatie' in het naoorlogse Europa. In de jaren negentig rekenen de schrijvers Douglas Coupland, Easton Ellis en Joost Zwagerman zich tot de 'Generation X'."

"Vandaag noemen we ons 'generatie Y': we bellen wel als we er zijn; echte afspraken worden schaars. Als we iets niet weten, zoeken we het op internet op. We weten wat er gebeurt in de wereld. Daarom zijn we in zekere zin veel wereldser dan andere generaties jongeren."

Ego Faber, het hoofdpersonage in je boek, zegt: "Ik leef op romantiek van gisteren, consumeer en produceer geen nieuwe dingen." Dat klinkt een stuk pessimistischer.

Seleky: "Met die zin overdrijf ik natuurlijk een beetje. Toch denk ik dat we er iets van weg hebben: we kijken vaak met nostalgische gevoelens naar de jaren tachtig. Let maar op de mode, de film en de kunst: televisieseries en muziek uit die jaren zijn opnieuw hip, meisjes dragen weer leggings."

Hoe kunnen jongeren nostalgisch naar die jaren omkijken, als ze zich niet eens de val van de Berlijnse Muur bewust herinneren?

Seleky: "We ervaren dat decennium onderbewust als veilig en overzichtelijk, ook al waren veel jongeren in die periode slechts een kind of zelfs nog niet geboren. Nu hebben heel wat jongeren het gevoel dat ze in een groots, maar heel eng tijdperk leven. Ze zijn geen kinderen meer en moeten actief deelnemen aan het leven, hun verantwoordelijkheid opnemen."

"We moeten onze weg zoeken in de wereld na 9/11 en een wereld die draait op een wankele economie. We kijken om omdat we heimwee hebben naar de tijd waarin we ons geborgen voelden."

Onder druk

Al feestend zijn de figuranten van 'Ego Faber' op zoek naar zichzelf. Op zich is dat toch geen nieuw thema: onze ouders deden in de jaren zeventig niets anders.

Seleky: "Jongeren gaan op zoek naar wat ze willen in het leven en soms verdwalen ze tijdens die zoektocht. Dat is inderdaad een tijdloos thema. Jongeren hebben vandaag wel meer geld dan vroeger."

"Het is nu geen klein elitair groepje dat verre reizen onderneemt of een drie- of vierdagenticket koopt voor grote festivals zoals Lowlands of Werchter. Wat onze vrienden beleven op zo’n festival of een ander continent, zien en lezen we constant via Twitter en Facebook. Dat zet ons onder druk en maakt ons onrustig: we willen niet thuis zitten en ernaar kijken."

Voelen we ons een ongelukkige generatie?

Seleky: "Via het internet zijn we van alles op de hoogte. Op zich is dat fantastisch. Voor velen is de keuzevrijheid die daarbij komt kijken, wel een probleem. We zouden maar iets kunnen missen! Volgens mij zijn we daarom minder loyaal: we voelen ons nauwelijks verbonden aan een politieke partij, een merk of een religie. Jongeren veranderen vandaag ook gemakkelijker dan vroeger van partner en van baan."

Bindingsangst alom?

Seleky: "Ja, we houden het liever vrijblijvend. We blijven zoeken naar de perfecte baan, de perfecte partner, de perfecte studie in de perfecte stad. Jongeren nemen minder voor lief, juist omdat we alles te weten komen via internet en co. In Nederland zijn er tegenwoordig ontzettend veel televisie- en radiozenders, tijdschriften en kranten."

"Op elk moment van de dag kan je kiezen wat je wilt zien, lezen of luisteren. Doordat we van onszelf niets mogen missen, schakelen we constant over van het ene naar het andere informatiekanaal."

Vijf carrières

Waar vinden we houvast?

Seleky: "We blijven het contact met anderen zoeken, al gebeurt dat tegenwoordig vooral digitaal. Tegelijkertijd merk je dat een groeiende groep eindtwintigers houvast zoekt in traditionele waarden. Ondanks al hun verworven vrijheden willen ze trouwen, een eigen huis en kinderen."

We worden toch niet allemaal job- en relatiehoppers?

Seleky: "Er zullen altijd jongeren zijn die al op hun twaalfde weten wat ze later willen doen en dat plan volgen. Wie niet over zo'n plan beschikt, maar wel de mogelijkheden om van alles te testen, loopt risico om zichzelf te verliezen. Je kán vandaag vijf carrières hebben en om de paar jaar van job veranderen."

"Werkgevers gaan zich daaraan aanpassen. Kijk maar naar Google, een van de meest populaire werkgevers ter wereld. Hun personeelsbeleid past perfect bij onze tijdgeest: 'leer hier vanalles bij, we nemen het je niet kwalijk als je over twee jaar weer weg bent'. In Europa is die houding nog niet overal ingeburgerd, maar dat gaat komen. Je ziet ook steeds meer dat mensen van alles tegelijk doen: ze zijn DJ en grafisch ontwerper, blogger en consultant."

Zoals jij: je bent niet alleen schrijver, maar ook presentator en communicatieadviseur. En dat terwijl je eigenlijk rechten hebt gestudeerd.

Seleky: "Als kind wilde ik advocaat worden, maar ook schrijver. Schrijven moet je zelf doen, daarvoor bestaat geen opleiding. Daarvan was ik me bewust. Dus ging ik in Amsterdam rechten studeren."

Nú ben ik jong

Was jij de Amsterdamse student Ego Faber?

Seleky: "Nee, Ego Faber is een 'larger than life' romanpersonage en dus een fantasiefiguur. Maar natuurlijk heb ik een paar eigen ervaringen gebruikt voor het boek. Ook ik heb op veel feestjes gestaan. Anders dan Ego Faber was ik naast mijn studie wel vrij geëngageerd: ik heb culturele avonden georganiseerd, kortfilms gemaakt en voor de universiteitskrant geschreven."

"Vandaag probeer ik nog steeds te combineren wat ik graag doe. Door de week werk ik fulltime als communicatieadviseur. ’s Avonds en tijdens het weekend schrijf ik, treed ik op en organiseer ik avonden waarop jonge schrijvers voorlezen uit eigen werk. Dat is wel een druk leven. Maar als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Nu ben ik jong, heb ik veel energie en kan ik die drukte aan."

En over vijf jaar?

Seleky: "Daar heb ik nu geen flauw benul van."

© 2010 – StampMedia/Lessius – Maxie Eckert

De commentaren zijn gesloten.