Goednieuwskrant

Het museum Malba in Buenos Aires is een van de meest complete musea in Latijns Amerika over de Latijnsamerikaanse kunst. Daarnaast doen ze geregeld actuele tentoonstellingen met moderne kunstenaars. Een verademing in het culturele leven van Buenos Aires. Daarboven op moet nog gezegd worden dat dit museum een prive museum is van de familie Constantini. Deze man is een geniale zakenman die cultuur en gezonde financien met elkaar verbindt. Hij is drie keer getrouwd geweest, beheert een fortuin en is 63 jaar. Hieronder een intervieuw met deze veelzijdige man uit de krant: La Nacion. Hij is zeer bescheiden, houdt een grote afstand tussen de liefhebbers van zijn museum en hemzelf en de vraag is nu: 'is het een koel heerschap of alleen maar verlegen?'

- U bent begonnen met het verkoop van sjaals?

-Ik ben begonnen met studeren en om dat de financieren moest ik werken, zo verkocht ik ambulant sjaals, ja. Dat was bepaald afstompend. Ik studeerde af als economist in de Katholieke Universiteit in Buenos Aires en ben heel vroeg getrouwd. Om een betere job te krijgen verkocht ik ook wol, dit was in de jaren 70.

- Wat deed uw vader?

- Mijn vader was advocaat en boekhouder. Wij waren met 13 kinderen, plus een geadopteerd nichtje, wat ons met 16 aan tafel bracht. Mijn vader was grootgeworden zonder vader, mijn opa stierf op jonge leeftijd. Mijn oma was een sterke vrouw waarvan ik veel geleerd heb. Ik  heb steeds veel naar de ouderen geluisterd. Ik was gefacineerd door hun verhalen en hun wijsheid. Al mijn ooms waren universitairen, het zat dus in mijn bloed dat ik dat ook ging worden. (tijdens het intervieuw blijven zijn gsm's maar bellen, hij heeft er twee op zijn bureau liggen, tot zijn assistent ze dan maar opneemt in de kamer ernaast.)  Ook de familie langs de kant van mijn moeder zijn mensen die succes hadden in hun leven: oogartsen, eigenaar van een kliniek in Buenos Aires, advocaten en rechters. Wij kregen als kinderen een grote stimulans om verder te studeren en hard te werken.

-U bent hierdoor miljonair geworden.

-Ik was steeds heel individualistisch, een rebel. Ik luisterde veel, maar daarom deed ik nog niet wat ze zeiden. Ik trok mijn eigen conclusies en ben mijn eigen weg gegaan.

-U lijkt een eenzaat.

-Ja ik ben iemand die op mezelf is aangewezen. Ik kom uit een groot gezin en toch leef ik graag alleen, misschien juist daarom, ik weet het niet, ik ben zo. Ik kan moeilijk in team werken, als ik iets wil, doe ik het zelf. Delegeren is niet mijn grootste kracht.

-Ik ben eigenlijk gestart om een collectie voor mezelf aan te leggen, een collectie van latijnsamerikaanse kunst. Ik deed dat voor mezelf, ik had er geen idee van dat dit zou uitmonden in het oprichten van dit museum. Wel wist ik dat ik mijn collectie publiek wilde maken, ik collecioneerde wel voor mezelf, maar wilde wel dat anderen er van genoten. Deze werken waren zo prachtig dat ik ze niet in mijn huis kon opsluiten. Ik wist dat ik ze ooit zou weggeven, maar dan wel in zijn geheel, als collectie, maar vond niet direct de juiste vorm.

-Dit is een interessante vorm van materialisme in onze consumptie maatschappij

-Kan zijn. Ik dacht er eigenlijk niet over na, het is geen concept dat ik uitwerkte om andere te helpen, zoals ik al zei: ik leef voor mezelf. Om mijn collectie uit te bouwen, ging ik naar verschillende veilingen, deed ik interessante ontdekkingen van kunstenaars uit dit continent die nog niet bekend waren en toch een wereldboodschap in hun werken verkondigden. Vooral New York was mijn werkterrein. Daar vindt je de grootste en belangrijkste werken, ook al zijn ze nog niet wereldberoemd. De meeste werken in het museum komen van Sotheby en Christie. Zij weten wat kunst is voor het kunst is.

-U bent meermaals getrouwd, hebben uw vrouwen bijgedragen bij het opbouwen van wat u nu bent?

- Dat is voor mij zeer moeilijk om toe te geven. Maar toch denk ik dat elke ontmoeting in mijn leven heeft bijgedragen tot wat ik nu ben.

-Kan u stap voor stap de uitbouw van uw collectie vertellen?

-Ik had een strategie uitgedacht over hoe mijn collectie er zou moeten uitzien. Ik kon me vlug identificeren met de Argentijnse kunst, uiteraard, en dit mondde daarna uit naar de Latijnsamerikaanse kunst. Een collectie met alleen Argentijnse artisten leek me te eng, het moest ruimer zijn. Op een bepaald moment nam de collectie het over, zij kreeg een eigen persoonlijkheid en karakter. Toen kreeg de Mexicaanse kunst een belangrijke plaats in het geheel, ook de Cubaanse en Braziliaanse. Mijn eerste aankoop was een Konstantin Vasiliev en een werk van Leopoldo Presas. Deze werken kocht ik op intuitie. Een collectie is iets waaraan je moet werken, voelen, bestuderen. Ik las veel, kreeg meer interesse naar de achtergrond van de werken. De werken begonnen mij te onderwijzen. Kunst is heel speicaal, het groeit in je, het laat jou groeien.

- Hoe kreeg u uw eerste miljoen bij elkaar?

- Door investeringen op de beurs. Van die opbrengst kocht ik een eigendom in het centrum van Buenos Aires waarop ik een kantoorgebouw liet zetten. Hieruit is dan de Generale Zakenbank gegroeid. Ik ging verder in immobilien, investeringen op de beurs en met dit alles groeide mijn kapitaal. Ik had nu 200.000 $. Ik vond een terrein in het centrum voor 240.000 $ en vroeg mijn broer om de 40.000$ te financieren. Ik kocht het terrein in mei en verkocht het in november voor 1 miljoen $.

-Er kwam een keerpunt in uw leven

-In 2003 kreeg ik een ongeval waardoor ik maanden in coma lag. Daarna recupereerde ik zeer traag met een ademhalingstoestel. Dat laat inderdaad iets na. Ik wist dat ik er erg aan toe was. Ik dacht dat ik voor mijn leven verlamd zou blijven. Ik wist wel dat ik niet ging sterven, maar misschien vond ik dat nog het ergste. Nu verzorg ik me haast fanatiek. Ik eet heel gezond, heb veel gestudeerd over metabolisme en voeding. Sport veel en ga drie keer per week naar de gym. Aangezien ik een fanatieke liefhebber ben van de zee, ga ik graag naar de kust en doe er kite surf.

-Om terug naar de kunst te gaan, u richte Malba op, een gebouw dat zeer becritiseerd werd en haast op een mislukking afliep. Het gebouw is heel modern, terwijl de meeste musea in de stad in oude Franse stijl zijn opgetrokken.

-Ja men heeft dit gebouw verkeerd ingeschat, uit zijn context getrokken. Het is juist dat er in dit deel van de stad veel oude gebouwen zijn, mooie gebouwen. Ik wilde het afmaken met een nieuwe architectonisch perspectief. De grote paleizen in franse stijl rondom vertegenwoordigen een tijdperk, Malba vertegenwoordigt het moderne. Ik ben eclectisch. Ik laat me niet leiden door een dogma, zelfs niet in de kunst. Ik hou van de avant-garde in de wereld. Heel mijn collectie is daar een voorbeeld van. De avant-garde artisten braken met gewoontes, bewandelden nieuwe en onbekende wegen. Ik hou van de moderne kunst en alles wat rond de hedendaagse kunst hangt. Dat is waar mijn collectie voor staat. In die zin weet ik hoe de werken van Frida Kahlo in elkaar steken en van Diego de Rivera en Xul Solar, Pettoruti. Dit zijn uitvinders, vernieuwers.

Por Any Ventura

Eduardo Costantini is in 1946 geboren in Buenos Aires, hij is een economist en kunstliefhebber. In 2001 richt hij het museum Malba op, Museum voor latijnsamerikaanse kunst in Buenos Aires.